Kiedy jednak znajoma zwróciła moją uwagę na nową aplikację na fona i pada na „aj” zatytułowaną „Daphnée. Your lovely French teacher” postanowiłam natychmiast Wam o niej zameldować. Daphnée to podobno prawdziwa Paryżanka z krwi i kości, która oprowadza swoich uczniów po co bardziej urokliwych i trendy miejscach w stolicy instruując w użytecznych i co najważniejsze potocznych zwrotach przydatnych w danej sytuacji. Do tej pory przewidziano sześć kluczowych sytuacji dla potencjalnego turysty w Paryżu: „Podstawy i przywitania”, „Kultura”, „Zakupy”, „Kawiarnie i restauracje”, „Życie nocne” i „Uwodzenie” (!) – jak więc widać Daphnée nie stara się być zbytnio oryginalna i nie stroni od stereotypów, ale jej lekcje są na tyle praktyczne i przyjemne, że my też nie powinniśmy nimi gardzić, tylko dlatego, że jest mało intelektualnie, natomiast – jak widać z poniższego zwiastuna – dość cukierkowo i różowo ;-)

Jeśli więc planujecie wypad do Paryża, a Waszemu francuskiemu bliżej do Joeya z „Przyjaciół” niż Moliera, jeśli w dodatku dysponujecie gadżetami na „aj” oraz lubicie ładne (i sympatyczne!) Paryżanki – tutaj możecie zaprzyjaźnić się z Daphnee. (Powinnam jeszcze zaznaczyć, że do tych wszystkich „jeśli” wypadałoby jeszcze dodać „jeśli znacie angielski”.) Bonne chance!

A ja skoro jestem już przy polecaniu pomocy do nauki francuskiego, wspomnę jeszcze o świetnej stronie dla osób ciut bardziej zaawansowanych – French Etc. Znajdziecie tam mnóstwo podcastów na różne stopnie zaawansowania, sporo interaktywnych ćwiczeń i testów – w wersji darmowej dostępne są podcasty i niektóre dodatkowe materiały, ja sama wykupiłam abonament, który daje dostęp do skryptów i ćwiczeń, w cenie $25 za rok naprawdę warto!

Powiązane wpisy:

1. Blogowy update: nowe materiały do nauki francuskiego

Styczeń w Paryżu to okres, kiedy na każdym kroku słyszymy życzenia Bonne Année (miłe) i jesteśmy zapraszani na spotkania wokół Gallette des Rois (równie miłe). Gallette des Rois to ciasto Trzech Króli, które pojawia się w piekarniach około 6 stycznia i które przez cały styczeń wszędzie nas prześladuje. Tradycyjnie w midgałowym nadzieniu ciasta ukryta jest figurka – ten, kto ją w przydzielonym sobie kawałku znajdzie zostaje królem lub królową wieczoru. Osobiście najbardziej w cieście podoba mi się korona, którą się je tradycyjnie dekoruje (i którą możemy potem ukoronować naszą Królową Nocy ;-)) oraz zażarte sprzeczki Francuzów o to, która wersja Gallette des Rois jest najbardziej prawidłowa – podobno z tradycji migdałowego frangipane wyłamuje się region Bordeaux twierdzący, że ich odmiana ciasta zwana dla odmiany Couronne des Rois jest jedynie słuszna (nie wiem jak Wy, ale ja tam wolę ich wino ;-)).

Skoro jesteśmy już przy przyziemnych fascynacjach noworocznych Francuzów, nie mogę nie wspomnieć o soldach, czyli wielkich wyprzedażach, które zaczęły się w tę środę i które potrwają do 15 lutego. Paryskie soldes doczekały się nawet swojego corocznego „podręcznika” pod postacią Paris Shopping Book, która to ma ułatwić zdeterminowanym i/lub zagubionym zakupofanom przeczesywanie Paryża wzdłuż i wszerz w poszukiwaniu zakupowej nirwany. Książeczkę wrzucałam już kiedyś na bloga, uaktualnionią wersję 2011 znajdziecie w punktach informacyjnych miasta oraz niektórych domach towarowych. Ja w tym roku na wyprzedaże nie mam ani czasu, ani funduszy, ani siły, ale jeśli odkryjecie podczas nich coś ciekawego, zapraszam do dzielenia się wrażeniami tutaj lub na Facebooku.

A żeby nie wyszło na to, że w Paryżu na początku roku tylko tak frywolnie – styczeń to także czas tak zwanego la rentrée littéraire kiedy w księgarniach miejsce popularnych bestsellerów masowo kupowanych na świąteczne prezenty zaczynają zajmować nowe tytuły. Wśród nich znajduje się Indignez-vous!, krótka 30-stronicowa książeczka, która kosztuje całe 3 euro i która robi obecnie absolutną furorę we Francji (a sądząc po artykułach w międzynarodowej prasie i na blogach – już niedlugo będzie głośna i na świecie). Autorem jest 93-letni Stephane Hessel, weteran francuskiego Ruchu Oporu, który swoją broszurką próbuje odwrócić uwagę Francuzów od opychania się ciastem i zakupowego szału w stronę Rzeczy Ważnych. Potrząsa ich za ramiona i wskazuje to, co jest nie tak we współczesnym świecie nawołując do „oburzenia się” i zaangażowania się w coś więcej niż dążenie do zaspokojenia swoich materialistycznych zachcianek. I choć to brzmi górnolotnie i pompatycznie, coś chyba w tym apelu „zatrybiło” skoro książka sprzedała się w 600,000 egzemplarzy i dodrukowane są kolejne tysiące. O „Indignez-vous” mówi się, pisze i czyta w metrze na tyle masowo, że nie mogłam o tym nie wspomnieć – w swojej społecznikowskiej naiwności mam nadzieję, że choć mały procent ją czytających weźmie sobie słowa autora do serca…

Poza tym w Paryżu jak zwykle pełno ciekawych wystaw i wydarzeń kulturalnych – o których w następnym odcinku ;-) W międzyczasie na fali zaangażowanego tonu powyższego paragrafu zostawiam Was z małym prezentem noworocznym: klikając tutaj i wpisując swój adres mailowy, dostaniecie dostęp do niepublikowanych dotąd piosenek Serge’a Gainsboroug – taki mały gainsborowski misz-masz na koniec tego misz-maszowego wpisu ;-) Bonne Année!!

Powiązane wpisy:

1. Zakupy w Paryżu – przewodnik dla zagubionych

Parc de la Villette
Przypadek sprawił, że moje pierwsze paryskie mieszkanie znalazło się naprzeciwko tego dziwnego, zbudowanego na terenie dawnej rzeźni, postindustrialnego parku, który, jak stopniowo odkrywałam, kryje w sobie wiele zarówno architektonicznych, jak i innych niespodzianek – to nie tylko miejsce jednych z ciekawszych paryskich imprez (w tym moich ulubionych Cinema au plein air, Villette Sonique, wystaw i przedstawień w Grande Halle de la Villette oraz dużych koncertów rockowych w Le Zenith), ale też świetne lokum na bezpretensjonalne pikniki podczas których można poobserwować „zwyczajne” paryskie rodziny lub nawet przyłączyć się do spontanicznych bębniarskich imprez, które w lecie niemal co wieczór organizują tu mieszkający po przeciwnej stronie kanału imigranci z Afryki.

Eleganckie Paryżanki
Może to i banał, ale nie można się nie zgodzić z tym, że mieszkanki tego miasta coś w sobie mają, przynajmniej jeśli chodzi o powierzchowność. Może i nie cieszą się dobrą sławą w zakresie przystępności i bycia „fajnymi kumpelami”, ale w dziedzinie wyglądu uważam, że nie mają sobie równych. Ostatnio uczestniczyłam w różnych spotkaniach branży internetowej i muszę powiedzieć, że nawet francuskim informatyczkom daleko do (stereo)typowej dla tej branży nonszalancji jeśli chodzi o strój – z pierwszego spotkania niewiele pamiętam merytorycznie, bo głównie podziwiałam uczestniczki! Uwielbiam przyglądać się zadbanym i stylowym Paryżankom wyobrażając sobie, że jak tu jeszcze trochę pomieszkam, może i mnie trochę tej aury elegancji i szyku się udzieli ;-)

Paryskie imprezy masowe
Wprawdzie nie wiem jak ten punkt wpisałby się w kodeks eleganckiej i powściągliwej Paryżanki, ale nie mogę sobie odmówić uczestnictwa w paryskich „ludowych spędach”. Czy to będą niedzielne wypady rolkowe paryskimi ulicami, czy wszelakie parady (równości, tropikalna, techno…), czy po prostu koncerty na świeżym powietrzu, z molochami typu Rock-en-Seine na czele. Udało mi się wprawdzie uniknąć jeszcze uczestnictwa w „imprezach” strajkowych, ale na wszelki wypadek nie będę niczego deklarowała ;-) Dajcie mi tłum Paryżan, głośną muzykę, sprzedawców szaszłyków i merguez (popularne wśród paryskiego ludu kiełbaski halal) oraz błogosławieństwo burmistrza i – j’y serai! (będę tam)

Macarons (najlepiej w towarzystwie szampana!)
Typowe paryskie, często absurdalnie kolorowe migdałowe ciasteczka, które są standardowym poczęstunkiem na każdym oficjalnym spotkaniu oraz obowiązkowym prezentem z Paryża bardziej snobistycznych turystów (najsłynniejsze są te z Ladurée, najlepsze podobno te od Pierre’a Hermé). Choć nie przepadam za słodyczami, macarons mogłabym jeść do nieprzytomności – a zapijając ich słodycz dobrym szampanem czułabym się jak Maria Antonina w wersji Sofii Coppoli (no i nieprzytomność miałabym szansę osiągnąć szybciej ;-))

Francuski hip-hop
Właściwie to nie tyle lubię, co uwielbiam! I to jeszcze od czasów polskich, choć wtedy byłam dość zielona w temacie. Dwa lata w Paryżu pozwoliły mi rozwinąć to nieprzystające być może do mojego wieku i charakteru zainteresowanie – nałogowo słucham nie tylko artystów francuskich, ale również tych, którzy mieszkając poza Francją rapują w języku Moliera (łącząc go gładko z motywami arabskimi lub afrykańskimi). Soprano, Abd Al Malik, Clotaire K – to moja święta hip-hopowa trójca. Słońce i blokowiska Marsylii, poezja i elementy muzyki klasycznej, arabska buńczuczność i orientalne wstawki… a wszystko „tak ładnie” po francusku!

Tradycyjne sałatki w typowych francuskich bistro
Zawsze wydawało mi się, że sałatką w paryskim bistro raczej nie mogłabym się najeść – wyobrażałam sobie kilka listków sałaty, ewentualnie z (niskokalorycznym!) winegretem, w sam raz dla anorektycznej modelki. Aż pewnego razu, kiedy nie byłam zbyt głodna zamówiłam sobie w jakiejś tradycyjnej knajpce „tylko sałatkę”. Postawiono przede mną wielką michę sałaty z ziemniakami, kaczymi wątróbkami i… sadzonymi jajkami. Od tego czasu kiedy chcę zjeść coś sycącego, w miarę zdrowego oraz zawsze pysznego, proszę o jedną z tradycyjnych francuskich sałatek – nawet w turystycznych okolicach ciężko spudłować!

Wielokulturowość Paryża
To dla mnie jedna z najważniejszych cech Paryża. Zabytki, klimat, ładne uliczki, ciekawą ofertę kulturalną można znaleźć też w innych miastach – to, za co kocham Paryż (i za co kochałam Londyn) to fakt, że te dwie stolice są prawdziwym tyglem kulturowym. Nie będę się na ten temat rozpisywała, w każdym bądź razie dla mnie to poczucie mieszkania w mieście, gdzie funkcjonują koło siebie ludzie z przeróżnych kultur i krajów, gdzie na każdym kroku słyszy się wiele języków, widzi różne kolory skóry i tradycyjne okrycia, mija innowyznaniowe świątynie i robi zakupy w autentycznych etnicznych sklepach czy uczestniczy w tradycyjnych festiwalach z całego świata, to coś, bez czego chyba nie potrafiłabym już żyć. Górnolotne, ale prawdziwe.

Paryskie murale
Tutejszą street art odkryłam dzięki znajomym z portalu Gadabout Paris, którzy są znawcami w temacie i organizują nawet wycieczki podczas których znani paryscy artyści grafitti demonstrują „jak zrobić stencil”. W Paryżu murale się docenia, udostępnia się im miejsce w szanujących się galeriach, wydaje się dużo książek i albumów na temat. Nie jestem ekspertem w temacie, ale lubię odkrywać ciekawe grafitti na murach paryskich budynków – najbardziej „urodzajne” pod tym względem są mury Dzielnicy Łacińskiej oraz Belleville.

Butiki w Marais
Żeby nie było, że ja tylko tak alternatywnie i niekomercyjnie, proszę bardzo: bardzo lubię butiki w Marais! Tak jak nie jestem absolutnie typem zakupoholiczki (poza Amazonem…), tak po tamtejszych sklepach mogę się szlajać godzinami. Lubię zarówno te totalnie zakręcone i dziwne, jak i te mainstreamowe i sieciowe, które z racji samego faktu, że są położone w słynącym z oryginalnych butików Marais, często niesamowicie się starają (zawsze rozczula mnie „artystyczna” fasada Body Shopu na rue des Francs Bourgeoise!). Jeśli chcecie kupić „diamentową” kreację dla waszego psiaka, zaopatrzyć się w welurowy japoński szlafrok czy odlotowe ornamenty do mieszkania, upolować oryginalną kieckę vintage lub po prostu znaleźć ładną biżuterię – polecam długi spacer po wąskich uliczkach Marais!

Francuską miłość do BD
Niewtajemniczonych od razu ostrzegam, że nie będzie o seksie ;-) BD to skrót od bande dessinée, czyli po prostu komiksów (a dla koneserów – pardon! – powieści graficznych), które Francuzi kochają miłością wielką, a ja za tą narodową miłość do komiksów kocham Francuzów! Na początku nie mogłam uwierzyć, że tak inteligencki i oczytany naród fascynuje się „głupimi obrazkami”. Teraz już przywykłam do dorosłych czytających w metrze grubaśne komiksy, do licznych wystaw i publikacji poświęconych BD i do tego, że poważne gazety publikują poważne artykuły w formie rysunkowej właśnie, a dział komiksów to najbardziej zatłoczone miejsce w mojej lokalnej bibliotece! Udzieliło mi się też trochę zainteresowanie gatunkiem, zwłaszcza, że to świetny sposób na bezbolesne czytanie książek po francusku!

Łańcuszka nie będę już przekazywała dalej (trochę po czasie!), choć nie przeczę, że chętnie poczytałabym o tym, co francuskiego lubią moje ulubione paryskie blogerki – czara i holly ;-)

Powiązane wpisy:

1. Powrót do Miasta Świateł

Paryżanie są chamscy i gburowaci – to już wiedziałam, na szczęście póki co bardziej ze słyszenia i czytania niż z praktyki. Paryżanie są egoistyczni i nie szanują bliźniego swego ani na ulicy ani w metrze – tego akurat doświadczyłam na własnej skórze w Paryżu, podobnie jak i w każdym wielkim mieście z metrem! Paryscy sprzedawcy, taksówkarze i kelnerzy mają swoją klientelę „w głębokim poszanowaniu” – oj, zdarza się! (tylko że to akurat może być szokiem kulturowym dla przybysza z USA lub Wielkiej Brytanii, niekoniecznie z Polski ;-)) Paryżanie nie lubią pracować – no tak, w mieście regularnie paraliżowanym strajkami, ciężko byłoby się z takim stwierdzeniem nie zgodzić…

Generalnie było dużo powielania i wyolbrzymiania stereotypów, ale za to w przezabawny, bardzo ekpresyjny sposób. Przy okazji utwierdziłam się w przekonaniu, że aby stać się prawdziwą La Parisienne, powinnam zapomnieć o poprawności politycznej. Po latach indoktrynacji przez przewrażliwionych na tym punkcie Anglosasów, wiem, że może być ciężko – wyczulenie w tej kwestii weszło mi w krew tak, że wczorajszego wieczora nerwowo rozglądałam się wokół za każdym razem, gdy Olivier bez skrępowania wyśmiewał się z cudzoziemców, nie przejmując się tym, że niektóre jego żarty mogłyby spokojnie zostać uznane przez politycznie poprawnych purytan za rasistowskie… Nikt się chyba jednak nie obraził, wręcz przeciwnie, publiczność zaśmiewała się do łez (kto wie, może z ulgą zwolniona na tę jedną godzinę z obowiązku uważania na każde słowo…).

Poza tym dowiedziałam się paru nowych rzeczy, między innymi otrzymałam praktyczne instrukcje jak tańczyć jak prawdziwa Paryżanka w nocnym klubie i w jaki sposób wydymać usta, potrząsać włosami i idiotycznie chichotać, by zostać wpuszczoną bez kolejki nawet do najbardziej snobistycznego lokalu, jak skutecznie przywołać leniwego kelnera i nakrzyczeć na taksówkarza. Było też dużo praktycznych ćwiczeń wokalno-ekspresyjnych: prawidłowa wymowa słynnego „Oh-la-la!” w zależności od kontekstu i sytuacji (włączając te najbardziej intymne!), robienie odpowiednio przygnębionej miny w metrze, dokładne parametry grymasu twarzy przy wyrażaniu słynnego paryskiego „Pfff…” (wyrażającego olewająco-arogancki stosunek do wszystkich i wszystkiego) oraz lekcja refrenu słynnej piosenki Edith Piaf i nieformalnego hymnu Paryżan „Je ne veux pas…” („Nie chce mi się”). No i jak zostać mistrzem francuskiego pocałunku, jak i nie mniej sławnych, choć mniej intymnych bises w policzki.

Olivier Giraud nie stroni od rubasznego, czasem mocno „dorosłego” humoru, ale ma przy tym tyle uroku osobistego, że nawet amerykańscy turyści wybaczają mu najbardziej niewybredne żarty na ich temat (zwłaszcza, że wyśmiewając ich korzysta z niezwykle skutecznej w starciach z Anglosasami broni – angielskiego ciężko naznaczonego seksownym francuskim akcentem!). Ci odważniejsi mają też okazję poasystować artyście na scenie, a nawet podejść do końcowego egzaminu praktycznego, którego zaliczenie łączy się z otrzymaniem Oficjalnego Certyfikatu zaświadczającego o przyjęciu do tego jakże eksluzywnego i niedostępnego klubu – Paryżan!

Ja do tak odważnych nie należę, ale mimo to czułam się po spektaklu w pewnych sprawach dość oświecona. Do tego stopnia, że gdy udaliśmy się po przedstawieniu na kolację do pobliskiej brasserie, kelner traktował nas z – tak podobno rzadko spotykanym w tym mieście – szacunkiem i był przemiły w idealnie dyskretny, nienarzucający się sposób. Nie wiem, na ile wpływ na to miał fakt, że wcześniej zamówiliśmy krwisty befsztyk i steak tartare oraz dużą karafkę czerwonego wina – a więc bardzo po parysku! Widać powoli się uczymy i kto wie, może jeszcze kiedyś będą z nas ludzie, a nawet les Parisiens! Choć na taką „ewolucję” potrzebowałabym dużo więcej niż jednej godziny w paryskim teatrze… ;-)

„How to become Parisian in one hour” Oliviera Girauda można obejrzeć do końca grudnia w każdy wtorek i środę o godz. 20.00 w Théâtre de la Main d’Or, 15, Passage de la Main-d’Or. Wstęp: 20 € (do końca września w promocji 10 €). Rezerwacja i więcej informacji tutaj.