Kiedy jednak znajoma zwróciła moją uwagę na nową aplikację na fona i pada na „aj” zatytułowaną „Daphnée. Your lovely French teacher” postanowiłam natychmiast Wam o niej zameldować. Daphnée to podobno prawdziwa Paryżanka z krwi i kości, która oprowadza swoich uczniów po co bardziej urokliwych i trendy miejscach w stolicy instruując w użytecznych i co najważniejsze potocznych zwrotach przydatnych w danej sytuacji. Do tej pory przewidziano sześć kluczowych sytuacji dla potencjalnego turysty w Paryżu: „Podstawy i przywitania”, „Kultura”, „Zakupy”, „Kawiarnie i restauracje”, „Życie nocne” i „Uwodzenie” (!) – jak więc widać Daphnée nie stara się być zbytnio oryginalna i nie stroni od stereotypów, ale jej lekcje są na tyle praktyczne i przyjemne, że my też nie powinniśmy nimi gardzić, tylko dlatego, że jest mało intelektualnie, natomiast – jak widać z poniższego zwiastuna – dość cukierkowo i różowo ;-)

Jeśli więc planujecie wypad do Paryża, a Waszemu francuskiemu bliżej do Joeya z „Przyjaciół” niż Moliera, jeśli w dodatku dysponujecie gadżetami na „aj” oraz lubicie ładne (i sympatyczne!) Paryżanki – tutaj możecie zaprzyjaźnić się z Daphnee. (Powinnam jeszcze zaznaczyć, że do tych wszystkich „jeśli” wypadałoby jeszcze dodać „jeśli znacie angielski”.) Bonne chance!

A ja skoro jestem już przy polecaniu pomocy do nauki francuskiego, wspomnę jeszcze o świetnej stronie dla osób ciut bardziej zaawansowanych – French Etc. Znajdziecie tam mnóstwo podcastów na różne stopnie zaawansowania, sporo interaktywnych ćwiczeń i testów – w wersji darmowej dostępne są podcasty i niektóre dodatkowe materiały, ja sama wykupiłam abonament, który daje dostęp do skryptów i ćwiczeń, w cenie $25 za rok naprawdę warto!

Powiązane wpisy:

1. Blogowy update: nowe materiały do nauki francuskiego

Impreza miała miejsce dwa kroki od Pól Elizejskich, w dość eksluzywnym klubie-restauracji Secret Square, który na co dzień (a właściwie na co noc) specjalizuje się w bardziej „tradycyjnym” kabarecie i stripteasie. W zeszłą sobotę jednak użyczył swoich pluszowo-bordowych wnętrz tancerkom i nauczycielkom neo-burleski oraz 40 zaproszonym blogerkom. Na miejscu pojawili się też przedstawiciele sklepu erotycznego Envie d’Eux, którzy nie tylko prezentowali co bardziej seksowne i wpisujące się w „burleskowe” klimaty produkty w swoim asortymencie, ale także hojnie obdarowali nas interesującymi gadżetami (w sam raz na Walentynki! ;-)). Dzięki nieprzyzwoitym wprost ilościom różowego szampańskiego koktajlu „Interdit” (co oznacza po francusku „zakazany”) oraz znikomym ilościom przekąsek (również różowych!) zafundowanym przez sponsorów, atmosfera wśród uczestniczek dość szybko zrobiła się mocno wyluzowana, a rozmowy z instruktorkami burleski i l’effeuillage (w języku francuskim burleskowe rozbieranie się to nie to samo co zwyczajny i ordynarny striptease) oraz debaty na temat prezentowanej bielizny, „biżuterii cielesnej” i innych „romantycznych” gadżetów – bardzo ożywione i dociekliwe ;-)

Oczywiście głównymi gwiazdami imprezy były tancerki o przeuroczych pseudonimach – Lady Flo, Sugar Da Moor, Scarlett Diamond, Mam’zelle Viviane. Te cudnej urody, pełne gracji i kobiecości rodem z innej epoki istoty najpierw w prywatnych rozmowach opowiadały o filozofii reprezentowanego przez nie ruchu „neo-retro”, o różnicach między burleską a zwykłym striptizem oraz o tym, co każda przeciętna kobieta może z lekcji burleski dla siebie wynieść (a opowiadały na tyle ciekawie i przekonująco, że większość z nas zapisała się na kolejne warsztaty). Następnie przeszły od teorii do praktyki i nie tylko zaprezentowały swoje umiejętności, ale również uchyliły rąbka tajemnicy swojego warsztatu (oraz więcej niż rąbka swojej garderoby ;-)). Muszę wyznać, że absolutnie zafascynowała mnie Lady Flo, dziewczyna w retro-stylu Dity von Teese, ale ze sto razy większą werwą i energią, która seksownie zachrypłym głosem i z cudnym poczuciem humoru opowiadała o historii burleski, jej szkołach i burleskowym stylu życia (fakt, że opowiadała to wszystko w paryskim klubie po francusku pewnie dołożył się do tego zachwytu). W każdym bądź razie wiem, że gdy tylko nadarzy się okazja na kolejne z nią warsztaty, na pewno się zapiszę, bo przekonałam się, że to świetna zabawa! (Lady Flo prowadzi stowarzyszenie Neo Retro, a Sugar Da Moore – Coquineries School, obydwie organizują kursy zarówno dla profesjonalnych artystów, jak i dla zwykłych szaraczków pragnących zasmakować świata burleski w Paryżu i na południu Francji).

Jeśli chodzi o samą burleskę, nie będę Wam tu robiła wykładu na temat- zainteresowanych zgłębieniem zagadnienia odsyłam do tego artykułu w Dużym Formacie (zastrzegając przy okazji, że – jak kilkakrotnie zaznaczały francuskie tancerki – „La burlesque americaine et parisienne, ce n’est pas la même chose !”, ta paryska jest lepsza, gdyby ktoś miał jakiekolwiek wątpliwości ;-)) lub – w wersji bardziej zaawansowanej – do sięgnięcia po książkę-album autorstwa najsłynniejszej chyba artystki burleski, Dity von Teese (którego jestem od kilku lat szczęśliwą posiadaczką, właściwie sama nie wiem dlaczego ;-)). Albo po prostu do poklikania w linki do stron obecnych w Secret Square dziewczyn i zapoznania się z ich „twórczością”.

A ja zostawiam Was z kilkoma zdjęciami z „części praktycznej imprezy” – nauczyłyśmy się kilku uwodzicielskich ruchów, przećwiczyłyśmy techniki kuszącego zdejmowania rękawiczki, uśmiałyśmy się przy tym do rozpuku oraz przede wszystkim obejrzałyśmy próbki tego, co potrafią dziewczyny zajmujące się burleską na co dzień – od grzecznej burleski japońskiej i uwodzicielskiego tańca „w pełnym rynsztunku” poprzez kabaretową i karykaturalną, po tę tradycyjną, z różowymi piórami (a jakże!). Kilka skromnych (i jedna nieskromna ;-)) próbek poniżej. A gdyby któraś z Was miała ochotę na podobne burleskowe doświadczenia, to proszę o kontakt, bo impreza spodobała mi się na tyle, że planuję zorganizowanie podobnej dla ekspackiej (żeńskiej) społeczności w Paryżu w ciągu najbliższych kilku miesięcy.

Wszystkie zdjęcia dzięki uprzejmości Mlle Gima z www.moncotefille.net. Więcej informacji oraz namiary na organizatorów, sponsorów i gwiazdy imprezy znajdziecie tutaj.

Jako osoba, którą mroczne mity i legendy fascynują od zawsze (z opowieściami o wampirach na czele – trawię nawet te, w których wampiry błyszczą i łamią serca licealistkom na amerykanskiej prowincji ;-)) oraz fanka wszystkiego, co w Paryżu niecodzienne i dziwne, nie mogłam sobie wizyty w owym przybytku odmówić. Okazja nadarzyła się w pewien styczniowy piątek, dzięki grupie Paris Urban Adventures, na którą zawsze mogę liczyć jeśli chodzi o niestandardowe spędzenie wolnych chwil w tym mieście.

Paryskie Muzeum Wampirów jest prywatne, założone i prowadzone przez Jacques’a Sirgent’a, pisarza, tłumacza i wykładowcę, który pasji badania wampirów, ich historii oraz roli w literaturze, kulturze (łącznie z popkulturą), mitach i wierzeniach ludowych poświęcił swoje życie. Otwierane jest dla publiczności tylko i wyłącznie na specjalną prośbę – prośbę taką zatem panu Jacques’owi jako grupa przedstawiliśmy i umówiliśmy się na prywatną wieczorną audiencję w muzeum, połączoną z kolacją z gospodarzem oraz mrocznymi opowieściami przy krwistoczerwonym winie.

Gdy nadszedł ów piątkowy wieczór okazało się, że oczywiście nie miałam czasu ani zaaplikować sobie odpowiedniego makijażu, ani pomalować paznokci na czarno, ani tym bardziej wybrać się do jednego z licznych sklepów z kostiumami, by zaopatrzyć się w „wampirze” rekwizyty. Ubrałam się więc na czarno, narzuciłam długi płaszcz i wyszłam tak nieucharakteryzowana na ulewny deszcz – z moją jedyną, żółtą, parasolką (spece od seriali pewnie zauważą, że kreacja bardziej rodem z HIMYM niż nawet Vampire Diaries, no ale nie bądźmy małostkowi ;-)).

Muzeum Wampirów znajduje się w podparyskim Lilas, na północnym-wschodzie miasta. W dzielnicy typowo już podmiejskiej, z labiryntem małych uliczek, wśród których dość trudno jest podany adres odnaleźć. Zadania nie ułatwia fakt, że w okolicy znajdują się dwie różne ulice nazwane imieniem dwóch różnych panów – o tym samym nazwisku… Po dłuższym kluczeniu w ciemnościach i deszczu znaleźliśmy się w końcu na ulicy, na której powinno znajdować się muzeum – smartfon uparcie wskazywał na wielki szary wieżowiec jako właściwy adres… Kiedy dostrzegłam w jednym z okien zaciągnięte zasłony i czerwone światło, miałam przez chwilę dość zabawną wizję „muzeum” znajdującego się w prywatnym mieszkaniu, gdzie mieszkający z mamą zdziwaczały 50-letni mężczyzna przyjmie nas w swojej „wampirzej” sypialni (jak się później okazało, moja wizja nie była aż tak bezpodstawna, ale nie uprzedzajmy faktów…)

Okazało się jednak, że znowu za bardzo dałam się rozpędzić mojej szyderczej wyobraźni – w końcu trafiliśmy na właściwą ulicę, na której zagubiona para znajomych również w konsternacji szukała muzeum. Wreszcie ktoś w ciemności wypatrzył plakietkę z napisem musée, która kazała nam wejść do typowo francuskiej małej willi tylną, niewybrukowaną ścieżką. Oświecając sobie drogę światłem telefonów oraz lawirując między błotem i kałużami trafiliśmy w końcu na… prywatny cmentarz. Mam nadzieję, że tylko makietowy, choć po wysłuchaniu kilku opowieści gospodarza nie ręczyłabym za to… Było niestety zbyt ciemno by przyjrzeć się wszystkim atrakcjom nagromadzonym w tym „ogródku” – zapamiętałam tylko parę czaszek, krzyże oraz stare fragmenty grobowców (jak się potem okazało, przytargane przez właściciela z cmentarza Pere Lachaise!). W środku, w wypełnionej po brzegi memorabiliami i stosami książek salce, siedziała już prawie cała nasza – cudnie ucharakteryzowana – „wampirza” grupa, popijając z kieliszków gęsty ciemno-czerwony płyn i słuchając opowieści kustosza. Akurat weszliśmy w środek historii o tym, jak chcąc sprezentować swojej ukochanej kawałek starego grobowca z Pere Lachaise, ukrywał się po zamknięciu cmentarza w krypcie przed oczami strażników – i o nocnych niebezpieczeństwach tego miejsca. Przyznam, że tej opowieści nie słuchałam zbyt uważnie – rozkajarzały mnie liczne wampirze parafenalia, momentami przedziwne i dość straszne (zmumifikowany kot z Pere Lachaise!) i zastanawiałam się nad tym, jakich wyczynów musiał dokonać właściciel, by niektóre z nich tu zgromadzić… Okazało się ponadto, że akurat usadowiliśmy się w miejscu podobno nawiedzonym, w którym Monsieur Sirgent komunikuje się z duchami… bycie sceptykiem nie przeszkadza mi absolutnie się takich opowieści bać i wczuć w klimat…

Niestety, nie było nam dane usłyszeć historii i znaczenia przynajmniej części obiektów zgromadzonych w „muzeum” – szczerze mówiąc do końca spodziewałam się, że ta 30-metrowa salka, w której się znajdujemy to tylko poczekalnia i zaraz pójdziemy do właściwego Muzeum. Okazało się jednak, że paryskie Musée des Vampires to właśnie ów duży zawalony po sufit przedmiotami pokój – okraszony (przyznaję, że dość fascynującymi, choć czasem i mocno dziwacznymi) opowieściami właściciela. Nie mogę odmówić uroku temu późnemu wieczorowi spędzonemu na słuchaniu mrocznych, momentami nawet dość przerażających opowieści, wśród ucharakteryzowanych na bohaterów horrorów znajomych, przy akompaniamencie rytmicznie uderzającego o blaszany dach deszczu. O samych wampirach jednak usłyszeliśmy stosunkowo niewiele. Właściciel muzeum ma niesamowitą wiedzę na temat ciemnej i ezoterycznej strony Paryża, przesiąknięty jest konspiracyjnymi teoriami o tym, kto naprawdę stolicą Francji rządzi, cytuje tajemne i zakazane księgi oraz mocno krytykuje wszelką władzę, zwłaszcza kościelną. (Po tym wieczorze inaczej patrzę na cmentarz Pere Lachaise – i przyznam, że kusi mnie nawet, by wybrać się tam kiedyś z Monsieur Sirgentem i posłuchać jego zakręconych opowieści o tym miejscu…)

W „programie wieczoru” nie zabrakło też oczywiście historii o paryskich katakumbach (głównie ich nielegalnej części), faktów i statystyk z filmów o wampirach – najwięcej jednak usłyszeliśmy o średniowieczu, procesach czarownic i ekscesach kościoła katolickiego… Tych, których takie opowieści nudzą, przestrzegam przed wizytą w tym miejscu, zwłaszcza, że właściciel należy do tego gatunku gaduł, którzy jak już zaczną opowiadać, nie mogą przestać (na szczęście w Paryżu zawsze istnieje mocny argument ostatniego metra ;-)). Jeśli jednak znudziły się Wam już typowe atrakcje miasta, grzeczne muzea i sztampowe galerie oraz nie stronicie od słuchania teorii spiskowych i gdzieś pod skórą fascynuje Was ciemna strona życia… może akurat wizyta w Lilas, czy na jednej z imprez na której Jacques Sirgent o swoich fascynacjach opowiada, trafi w Wasze gusta… Ja z pewnością z chęcią bym go jeszcze kiedyś posłuchała i wypytała o szczegóły pewnych fascynujących wspomnianych przez niego rzeczy – jak chociażby skuteczne podobno wykorzystywanie opowieści o duchach, wampirach i czarownicach w pracy z młodocianymi przestępcami z podparyskich banlieues…

Jaki jest więc mój ostateczny werdykt w sprawie tego miejsca? Chociaż Paryż to podobno kluczowe dla wampirów i ich fascynatów miasto, jeśli pragniecie zobaczyć tutaj Muzeum Wampirów z Prawdziwego Zdarzenia (czy takie w ogóle gdzieś istnieje?) i usystematyzować swoją wiedzę na temat, najlepiej na przekroju epok historycznych – możliwe, że się tylko mocno rozczarujecie. Jeśli natomiast macie ochotę na to, by spędzić oryginalny wieczór, macie otwarty umysł i lubicie czasem dopuszczać do głosu inny niż standardowy punkt widzenia – oraz jeśli chcecie wzbogacić swoją znajomość wampirów poza te z amerykańskich szkół średnich ;-) – być może warto skontaktować się z jego właścicielem (który nawiasem mówiąc zna płynnie angielski). Na wszelki wypadek podaję link z adresem strony właściciela – jeśli spędzicie trochę czasu na tej stronie, poczujecie też trochę klimat i zasięg jego zainteresowań.

Powiązane wpisy:

1. Pyton w paryskim parku

Styczeń w Paryżu to okres, kiedy na każdym kroku słyszymy życzenia Bonne Année (miłe) i jesteśmy zapraszani na spotkania wokół Gallette des Rois (równie miłe). Gallette des Rois to ciasto Trzech Króli, które pojawia się w piekarniach około 6 stycznia i które przez cały styczeń wszędzie nas prześladuje. Tradycyjnie w midgałowym nadzieniu ciasta ukryta jest figurka – ten, kto ją w przydzielonym sobie kawałku znajdzie zostaje królem lub królową wieczoru. Osobiście najbardziej w cieście podoba mi się korona, którą się je tradycyjnie dekoruje (i którą możemy potem ukoronować naszą Królową Nocy ;-)) oraz zażarte sprzeczki Francuzów o to, która wersja Gallette des Rois jest najbardziej prawidłowa – podobno z tradycji migdałowego frangipane wyłamuje się region Bordeaux twierdzący, że ich odmiana ciasta zwana dla odmiany Couronne des Rois jest jedynie słuszna (nie wiem jak Wy, ale ja tam wolę ich wino ;-)).

Skoro jesteśmy już przy przyziemnych fascynacjach noworocznych Francuzów, nie mogę nie wspomnieć o soldach, czyli wielkich wyprzedażach, które zaczęły się w tę środę i które potrwają do 15 lutego. Paryskie soldes doczekały się nawet swojego corocznego „podręcznika” pod postacią Paris Shopping Book, która to ma ułatwić zdeterminowanym i/lub zagubionym zakupofanom przeczesywanie Paryża wzdłuż i wszerz w poszukiwaniu zakupowej nirwany. Książeczkę wrzucałam już kiedyś na bloga, uaktualnionią wersję 2011 znajdziecie w punktach informacyjnych miasta oraz niektórych domach towarowych. Ja w tym roku na wyprzedaże nie mam ani czasu, ani funduszy, ani siły, ale jeśli odkryjecie podczas nich coś ciekawego, zapraszam do dzielenia się wrażeniami tutaj lub na Facebooku.

A żeby nie wyszło na to, że w Paryżu na początku roku tylko tak frywolnie – styczeń to także czas tak zwanego la rentrée littéraire kiedy w księgarniach miejsce popularnych bestsellerów masowo kupowanych na świąteczne prezenty zaczynają zajmować nowe tytuły. Wśród nich znajduje się Indignez-vous!, krótka 30-stronicowa książeczka, która kosztuje całe 3 euro i która robi obecnie absolutną furorę we Francji (a sądząc po artykułach w międzynarodowej prasie i na blogach – już niedlugo będzie głośna i na świecie). Autorem jest 93-letni Stephane Hessel, weteran francuskiego Ruchu Oporu, który swoją broszurką próbuje odwrócić uwagę Francuzów od opychania się ciastem i zakupowego szału w stronę Rzeczy Ważnych. Potrząsa ich za ramiona i wskazuje to, co jest nie tak we współczesnym świecie nawołując do „oburzenia się” i zaangażowania się w coś więcej niż dążenie do zaspokojenia swoich materialistycznych zachcianek. I choć to brzmi górnolotnie i pompatycznie, coś chyba w tym apelu „zatrybiło” skoro książka sprzedała się w 600,000 egzemplarzy i dodrukowane są kolejne tysiące. O „Indignez-vous” mówi się, pisze i czyta w metrze na tyle masowo, że nie mogłam o tym nie wspomnieć – w swojej społecznikowskiej naiwności mam nadzieję, że choć mały procent ją czytających weźmie sobie słowa autora do serca…

Poza tym w Paryżu jak zwykle pełno ciekawych wystaw i wydarzeń kulturalnych – o których w następnym odcinku ;-) W międzyczasie na fali zaangażowanego tonu powyższego paragrafu zostawiam Was z małym prezentem noworocznym: klikając tutaj i wpisując swój adres mailowy, dostaniecie dostęp do niepublikowanych dotąd piosenek Serge’a Gainsboroug – taki mały gainsborowski misz-masz na koniec tego misz-maszowego wpisu ;-) Bonne Année!!

Powiązane wpisy:

1. Zakupy w Paryżu – przewodnik dla zagubionych

Zacznę od przypomnienia, że od czwartku w Caroussel de Louvre trwa wielkie święto fotografii, czyli targi Paris Photo 2010. Paris Photo to międzynarodowa wystawa najlepszych fotografii z ponad 100 galerii oraz konkursy dla młodych fotografów i mnóstwo imprez towarzyszących. Impreza odbywa się co roku w Caroussel de Louvre, gdzie przez cztery dni przewijają się tłumy miłośników fotografii. W tym roku dodatkową atrakcją dla odwiedzających z Polski, może być to, że wystawa koncentruje się na artystach z Europy Centralnej, a konkretnie z Czech, Słowenii, Słowacji, Węgier, no i Polski. Jeśli więc owe tłumy zwiedzających was nie przerażają, możecie zobaczyć najlepsze w tym roku zdjęcia młodych i starych talentów jeszcze do jutra do godz. 19.00. Więcej informacji praktycznych tutaj.

Tegoroczna edycja Paris Photo zbiega się w czasie z Mois de la Photo, czyli Miesiącem Fotografii, który odbywa się w Paryżu co dwa lata w listopadzie. Na ten miesiąc stolica Francji staje się światową stolicą fotografii, z wystawami, imprezami, odczytami i prezentacjami w muzeach, galeriach i instytucjach kulturalnych w prawie każdej dzielnicy. Tegoroczna edycja jest jubileuszową 30-stą, a jej punktem centralnym jest wystawa w Maison Européenne de la Photographie, który prezentuje najlepsze fotografie w swoich zbiorach. Więcej na temat listopadowych wystaw fotograficznych przeczytacie tutaj, możecie również ściągnąć całościowy program imprez odbywających się w ramach paryskiego Miesiąca Fotografii.

Zakładając, że nawet po odwiedzeniu wystawy Paris Photo 2010 pod Luwrem nie będziecie mieli dość Paryżan w ilościach zbiorowych, mam dla was propozycję na dzisiejszy i jutrzejszy wieczór, a nawet noc, bo impreza owa zaplanowana jest do samego rana. Mowa o Les Nuits Capitales, cyklu nocnych imprez w stolicy Francji, które zaczęły się wprawdzie już w środę, ale w ten weekend właśnie osiągną punkt kulminacyjny. W inicjatywie bierze udział 50 lokali i 500 artystów grających wszystkie gatunki muzyczne, od rocka, popu, jazzu poprzez hip-hop i techno – i zaznaczam, że nie chodzi tu li i wyłącznie o pięć nocy zorganizowanej balangi, ale o ratowanie życia nocnego Paryża. Nad tym, że nocne życie w stolicy Francji zamiera, zwłaszcza w porównaniu z takimi europejskimi stolicami jak Berlin czy Londyn, lamentuje się tutaj już od dawna, a artykuły opłakujące brak tłumnych szaleństw w klubach ukazują się nawet w tak szanownych gazetach, jak Le Figaro. Les Nuits Capitales mają więc za zadanie to nocne życie podratować i nakłonić Paryżan zarówno młodych i starych do tańców, hulanek i swawoli ;-) Jako że jednym z głównych czynników podawanych za przyczynę tego „klubowego kryzysu” są zbyt wysokie ceny, większość imprez organizowanych w ramach tej inicjatywy jest darmowa lub (jak na realia paryskie!) pół-darmowa. By przyłączyć się do zabawy, wystarczy specjalna przepustka, którą otrzymacie po zarejestrowaniu się tutaj. Dla tych, którzy niekoniecznie mają ochotę na bycie dzikim „party animal” w ten weekend, przydatna może być informacja, że Les Nuits Capitales to nie tylko imprezy klubowe do białego rana, ale również specjalne nocne spacery po mało znanym i odwiedzanym Paryżu, które brzmią dość ciekawie. Cokolwiek wybierzecie – miłego weekendu!

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski (od 14.11 do 21.11)
2. Kalendarz paryski (od 15 do 22 maja) – część pierwsza
3. Kalendarz paryski (od 04.07 do 11.07)

Parc de la Villette
Przypadek sprawił, że moje pierwsze paryskie mieszkanie znalazło się naprzeciwko tego dziwnego, zbudowanego na terenie dawnej rzeźni, postindustrialnego parku, który, jak stopniowo odkrywałam, kryje w sobie wiele zarówno architektonicznych, jak i innych niespodzianek – to nie tylko miejsce jednych z ciekawszych paryskich imprez (w tym moich ulubionych Cinema au plein air, Villette Sonique, wystaw i przedstawień w Grande Halle de la Villette oraz dużych koncertów rockowych w Le Zenith), ale też świetne lokum na bezpretensjonalne pikniki podczas których można poobserwować „zwyczajne” paryskie rodziny lub nawet przyłączyć się do spontanicznych bębniarskich imprez, które w lecie niemal co wieczór organizują tu mieszkający po przeciwnej stronie kanału imigranci z Afryki.

Eleganckie Paryżanki
Może to i banał, ale nie można się nie zgodzić z tym, że mieszkanki tego miasta coś w sobie mają, przynajmniej jeśli chodzi o powierzchowność. Może i nie cieszą się dobrą sławą w zakresie przystępności i bycia „fajnymi kumpelami”, ale w dziedzinie wyglądu uważam, że nie mają sobie równych. Ostatnio uczestniczyłam w różnych spotkaniach branży internetowej i muszę powiedzieć, że nawet francuskim informatyczkom daleko do (stereo)typowej dla tej branży nonszalancji jeśli chodzi o strój – z pierwszego spotkania niewiele pamiętam merytorycznie, bo głównie podziwiałam uczestniczki! Uwielbiam przyglądać się zadbanym i stylowym Paryżankom wyobrażając sobie, że jak tu jeszcze trochę pomieszkam, może i mnie trochę tej aury elegancji i szyku się udzieli ;-)

Paryskie imprezy masowe
Wprawdzie nie wiem jak ten punkt wpisałby się w kodeks eleganckiej i powściągliwej Paryżanki, ale nie mogę sobie odmówić uczestnictwa w paryskich „ludowych spędach”. Czy to będą niedzielne wypady rolkowe paryskimi ulicami, czy wszelakie parady (równości, tropikalna, techno…), czy po prostu koncerty na świeżym powietrzu, z molochami typu Rock-en-Seine na czele. Udało mi się wprawdzie uniknąć jeszcze uczestnictwa w „imprezach” strajkowych, ale na wszelki wypadek nie będę niczego deklarowała ;-) Dajcie mi tłum Paryżan, głośną muzykę, sprzedawców szaszłyków i merguez (popularne wśród paryskiego ludu kiełbaski halal) oraz błogosławieństwo burmistrza i – j’y serai! (będę tam)

Macarons (najlepiej w towarzystwie szampana!)
Typowe paryskie, często absurdalnie kolorowe migdałowe ciasteczka, które są standardowym poczęstunkiem na każdym oficjalnym spotkaniu oraz obowiązkowym prezentem z Paryża bardziej snobistycznych turystów (najsłynniejsze są te z Ladurée, najlepsze podobno te od Pierre’a Hermé). Choć nie przepadam za słodyczami, macarons mogłabym jeść do nieprzytomności – a zapijając ich słodycz dobrym szampanem czułabym się jak Maria Antonina w wersji Sofii Coppoli (no i nieprzytomność miałabym szansę osiągnąć szybciej ;-))

Francuski hip-hop
Właściwie to nie tyle lubię, co uwielbiam! I to jeszcze od czasów polskich, choć wtedy byłam dość zielona w temacie. Dwa lata w Paryżu pozwoliły mi rozwinąć to nieprzystające być może do mojego wieku i charakteru zainteresowanie – nałogowo słucham nie tylko artystów francuskich, ale również tych, którzy mieszkając poza Francją rapują w języku Moliera (łącząc go gładko z motywami arabskimi lub afrykańskimi). Soprano, Abd Al Malik, Clotaire K – to moja święta hip-hopowa trójca. Słońce i blokowiska Marsylii, poezja i elementy muzyki klasycznej, arabska buńczuczność i orientalne wstawki… a wszystko „tak ładnie” po francusku!

Tradycyjne sałatki w typowych francuskich bistro
Zawsze wydawało mi się, że sałatką w paryskim bistro raczej nie mogłabym się najeść – wyobrażałam sobie kilka listków sałaty, ewentualnie z (niskokalorycznym!) winegretem, w sam raz dla anorektycznej modelki. Aż pewnego razu, kiedy nie byłam zbyt głodna zamówiłam sobie w jakiejś tradycyjnej knajpce „tylko sałatkę”. Postawiono przede mną wielką michę sałaty z ziemniakami, kaczymi wątróbkami i… sadzonymi jajkami. Od tego czasu kiedy chcę zjeść coś sycącego, w miarę zdrowego oraz zawsze pysznego, proszę o jedną z tradycyjnych francuskich sałatek – nawet w turystycznych okolicach ciężko spudłować!

Wielokulturowość Paryża
To dla mnie jedna z najważniejszych cech Paryża. Zabytki, klimat, ładne uliczki, ciekawą ofertę kulturalną można znaleźć też w innych miastach – to, za co kocham Paryż (i za co kochałam Londyn) to fakt, że te dwie stolice są prawdziwym tyglem kulturowym. Nie będę się na ten temat rozpisywała, w każdym bądź razie dla mnie to poczucie mieszkania w mieście, gdzie funkcjonują koło siebie ludzie z przeróżnych kultur i krajów, gdzie na każdym kroku słyszy się wiele języków, widzi różne kolory skóry i tradycyjne okrycia, mija innowyznaniowe świątynie i robi zakupy w autentycznych etnicznych sklepach czy uczestniczy w tradycyjnych festiwalach z całego świata, to coś, bez czego chyba nie potrafiłabym już żyć. Górnolotne, ale prawdziwe.

Paryskie murale
Tutejszą street art odkryłam dzięki znajomym z portalu Gadabout Paris, którzy są znawcami w temacie i organizują nawet wycieczki podczas których znani paryscy artyści grafitti demonstrują „jak zrobić stencil”. W Paryżu murale się docenia, udostępnia się im miejsce w szanujących się galeriach, wydaje się dużo książek i albumów na temat. Nie jestem ekspertem w temacie, ale lubię odkrywać ciekawe grafitti na murach paryskich budynków – najbardziej „urodzajne” pod tym względem są mury Dzielnicy Łacińskiej oraz Belleville.

Butiki w Marais
Żeby nie było, że ja tylko tak alternatywnie i niekomercyjnie, proszę bardzo: bardzo lubię butiki w Marais! Tak jak nie jestem absolutnie typem zakupoholiczki (poza Amazonem…), tak po tamtejszych sklepach mogę się szlajać godzinami. Lubię zarówno te totalnie zakręcone i dziwne, jak i te mainstreamowe i sieciowe, które z racji samego faktu, że są położone w słynącym z oryginalnych butików Marais, często niesamowicie się starają (zawsze rozczula mnie „artystyczna” fasada Body Shopu na rue des Francs Bourgeoise!). Jeśli chcecie kupić „diamentową” kreację dla waszego psiaka, zaopatrzyć się w welurowy japoński szlafrok czy odlotowe ornamenty do mieszkania, upolować oryginalną kieckę vintage lub po prostu znaleźć ładną biżuterię – polecam długi spacer po wąskich uliczkach Marais!

Francuską miłość do BD
Niewtajemniczonych od razu ostrzegam, że nie będzie o seksie ;-) BD to skrót od bande dessinée, czyli po prostu komiksów (a dla koneserów – pardon! – powieści graficznych), które Francuzi kochają miłością wielką, a ja za tą narodową miłość do komiksów kocham Francuzów! Na początku nie mogłam uwierzyć, że tak inteligencki i oczytany naród fascynuje się „głupimi obrazkami”. Teraz już przywykłam do dorosłych czytających w metrze grubaśne komiksy, do licznych wystaw i publikacji poświęconych BD i do tego, że poważne gazety publikują poważne artykuły w formie rysunkowej właśnie, a dział komiksów to najbardziej zatłoczone miejsce w mojej lokalnej bibliotece! Udzieliło mi się też trochę zainteresowanie gatunkiem, zwłaszcza, że to świetny sposób na bezbolesne czytanie książek po francusku!

Łańcuszka nie będę już przekazywała dalej (trochę po czasie!), choć nie przeczę, że chętnie poczytałabym o tym, co francuskiego lubią moje ulubione paryskie blogerki – czara i holly ;-)

Powiązane wpisy:

1. Powrót do Miasta Świateł

Zapraszam Was zatem serdecznie na koncert, który odbędzie się w niedzielę, 7 listopada od godz. 16.00 w samym sercu miasta, na Six-Huit Peniche, statku-knajpie przy katedrze Notre-Dame! Szykuje się pełne atrakcji popołudnie: występy lokalnych zespołów muzycznych, aukcja sztuki (w tym inspirowanych Afryką rzeźb) oraz wspaniała zabawa w doborowym międzynarodowym towarzystwie – a wszystko w jakże szczytnym celu! Wejście na koncert po przekazaniu minimalnego datku w wysokości $20 na jedną z dwóch wybranych przez nas organizacji tutaj, lub wpłaceniu 25 euro przy wejściu na imprezę. Dochód z koncertu zostanie w całości przeznaczony na cele charytatywne. Więcej o imprezie dowiedzie się tutaj, a jeśli chcecie przeczytać więcej na temat zarówno koncertu, jak i przede wszystkim celu charytatywnego i wybranych przez nas organizacji, które chcemy wesprzeć, napiszcie do mnie!

Bardzo miło byłoby mi spotkać na koncercie kogoś z Polski – a jeśli sami nie możecie przyjść, przekażcie wiadomość swoim paryskim znajomym! Do zobaczenia na rozświetlonej łódce! ;-)

Powiązane wpisy:

1. Świetna zabawa w szczytnym celu – zaproszenie na międzynarodową imprezę charytatywną w Paryżu
2. Kalendarz paryski (od 12.09 do 19.09)
3. Coś dla tych, co lubią ciekawe teksty o Paryżu…

Paryskie życie kulturalne wróciło do życia pełną gębą, dzieje się naprawdę dużo – niestety ja tej jesieni dużo czasu spędzam poza Paryżem i nie zawsze jestem w stanie na bieżąco na tym blogu Was o tym informować. Na szczęście jest Facebook, gdzie podesłanie ciekawego linka z komentarzem nie wymaga praktycznie żadnego czasu i może być zrobione przez telefon w biegu – wszystkich, którzy chcieliby się dowiadywać na czas o ciekawych wydarzeniach i inicjatywach paryskich, zapraszam więc na stronę Paryż na Gorąco na Facebooku! Zapraszam też to dzielenia się waszymi sugestiami i odkryciami – w końcu portale społecznościowe to narzędzia interaktywne i fajnie byłoby z tej strony zrobić miejsce dialogu na temat Paryża. Na stronę dostaniecie się albo klikając w zakładkę Facebook powyżej, albo udając się pod adres www.facebook.com/paryznagoraco. Gorąco zapraszam! :-)

PS. Dłuższe blogowe wpisy będą się oczywiście nadal pojawiać, na to jednak potrzeba ciut więcej czasu, który nie zawsze jest pod dostatkiem – no a poza tym idźmy w ślad za Paryżem i korzystajmy z nowych narzędzi ;-) Choć aplikacji na iPhone’a jeszcze nie stworzyłam…

Powiązane wpisy:

1. Europejskie Dni Dziedzictwa w Paryżu – gratka dla oszczędnych i ciekawskich
2. Blogowy update: nowe materiały do nauki francuskiego
3. Blogowy urlop

Najpierw impreza, która już się zaczęła, czyli Biennale de Belleville. Osobiście do Belleville i odbywających się tam artystycznych imprez mam słabość, to dla mnie jeden z bastionów alternatywnego Paryża. Gdybym była studentką prawdopodobnie nie ruszałabym się na krok z tamtejszych modnie obskurnych barów, siedząc na betonowej podłodze i wsłuchując się w odjechaną muzykę serwowaną na żywo przez dwudziestelotnie bożyszcza. No cóż, studentką już nie jestem, ale to nie broni mi od czasu do czasu do Belleville zajrzeć. Postaram się wpaść tam na pewno przed 28 października, kiedy to kończy się bellevillskie biennale sztuki współczesnej (impreza zaczęła się wczoraj). Do sztuki współczesnej osobiście mam tak zwany stosunek ambiwalentny – i między innymi dlatego lubię na takie przeglądowe imprezy prezentujące art contemporain chodzić (wystawy indywidualne to zawsze duże ryzyko jeśli się nie zna artysty). A w Belleville przegląd będzie niezły (tutaj program) – plus jak zwykle towarzyszące takim imprezom happeningi, performance, wykłady i debaty. Oraz oczywiście dużo graffiti i street art’u – w końcu to specjalność tej dzielnicy! Więcej o imprezie przeczytacie tutaj.

Zakładając, że nie spędziliście lata na bezludnej wyspie lub w klasztorze tybetańskich mnichów, na pewno słyszeliście o ostatnich wybrykach Monsieur Sarkozy’ego i związanych z nimi kontrowersjami. W świetle propozycji odbierania obywatelstwa „niegrzecznym” Francuzom obcego pochodzenia oraz masowej deportacji Romów, następna impreza, o której napiszę, robi się jeszcze bardziej na czasie. Koncert Rock Sans Papiers (mianem sans papiers określa się we Francji nielegalnych imigrantów) szykowany na przyszłą sobotę, 18 września na stadionie Bercy ma zwrócić uwagę na problemy jakie spotykają ludzi „bez papierów” oraz ich rodziny (przy okazji przypomne, że do tej kategorii kwalifikują się też między innymi oczekujący na decyzję o azylu politycznym uchodźcy). By zademonstrować swoją solidarność z sans papiers na scenie pojawi się plejada gwiazd – zarówno pochodzenia francuskiego jak i o imigranckich korzeniach – oraz takie autorytety jak chociażby Jane Birkin. Bilety w cenie 29 €, więcej informacji o koncercie tutaj. A ci, którzy nie mogą uczestniczyć w imprezie, ale chcieliby się zsolidaryzować z jego beneficjentami, mogą to zrobić wirtualnie, podpisując apel o sprawiedliwe traktowanie „bezpapierowych” i ich rodzin.

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski ekspresowy – z prezentem!
2. Kalendarz paryski (od 26.09 do 03.10)
3. Gdzie naprawdę mieszkają paryscy artyści?

Niestety Paryżanką okazałam się mocno początkującą, bo podczas gdy weteranki gatunku grzały gibkie kibicie na Lazurowym Wybrzeżu, ja cały sierpień przesiedziałam na piątym piętrze kamienicy w dziewiętnastej dzielnicy. W temacie francuskie wakacje do powiedzenia mam więc niewiele. Co gorsza, nie potrafię nawet opowiedzieć Wam o tym, jak fajnie było w opustoszałym w sierpniu Paryżu, z pozamykanymi sklepami i bez gburowatych autochtonów, nie mogę za bardzo pośmiać się z tłumu amerykańskich turystów, którzy mają czelność podziwiać Skarby Francuskiej Cywilizacji w szortach (bo ze skarpetek do sandałów w tym roku już się nie śmiejemy), tudzież poironizować na temat mało wysublimowanej gawiedzi, która korzystała z uroków nadsekwańskich plaży.

O ile przegapienie wyludnionych ulic, rozentuzjazmowanych Jankesów oraz zmoczonych deszczem leżaków i palm na chodnikach jakoś przełknęłam, odpuszczenie paru innych letnich atrakcji paryskich (filmowe wieczory w Villette, darmowy koncert Tricky’ego pod ratuszem, parę ciekawych wystaw, Rock-en-Seine!) przyszło mi już trochę trudniej… choć melduję, że przeżyłam. Z sierpniowego letargu wyrwałam się dopiero w zeszłą niedzielę, gdy uświadomiłam sobie, że to ostatni dzień retrospektywy Yves Saint Laurenta w Petit Palais, którą koniecznie chciałam zobaczyć (i – nie uwierzycie – opisać na blogu!). Niestety okazało się, że nie tylko ja zostawiłam sobie YSL na ostatni moment… Po wyjściu z metra na Polach Elizejskich zobaczyłam tak wielką kolejkę spóźnialskich, że chciałoby się napisać „pocałowałam klamkę” – gdyby nie to, że aby dostać się do tej klamki musiałabym się najpierw przebić przez tłum kilkuset zniecierpliwionych Paryżan. Na swoje usprawiedliwienie dodam, że do wystawy zrobiłam pierwsze podejście już dwa tygodnie wcześniej, nie wzięłam jednak pod uwagę faktu, że w Paryżu można zamknąć muzeum z okazji religijnego święta i nie wspomnieć o tym fakcie na stronie internetowej… Ah beh, widocznie ja i Yves nie byliśmy sobie pisani, moja jedyna próba zrobienia czegoś kulturalnego tego lata (choć nie jestem pewna, czy wystawa mody plasuje się zbyt wysoko w hierarchii wydarzeń kulturalnych) spełzła na niczym – a ja kupiłam sobie na pocieszenie Vogue’a oraz… obejrzałam stronę wystawy.

Co w takim razie porabiałam tego lata? Ano po pierwsze łączyłam się w bólu (oraz w uziemieniu w mieszkaniu) z moim chéri, któremu przydarzyło się wylądować na dwa miesiące w gipsie – trochę jakby z mojej winy, a raczej mojego wyjątkowo złośliwie zapodanego tenisowego serwu… Po drugie – pracowałam. Podjęłam odważną decyzję o przecięciu wszystkich łączących mnie z innymi więzów zawodowych i poświęciłam się rozkręcaniu własnej firmy. Niestety, gdybyście oczekiwali, że będę w stanie Wam ciekawie opowiedzieć o prowadzeniu francuskiego biznesu, też Was muszę rozczarować – firma jest brytyjska (może i mieszkam w Paryżu prawie dwa lata, może i jestem odważna – ale na pracę z Francuzami nie jestem jeszcze gotowa!). Co przy okazji uświadomiło mi, że mentalnie tak naprawdę nigdy nie wyprowadziłam się z Wysp – tam pracuję (wirtualnie of course), konsumuję głównie tamtejsze media, zakupy robię nałogowo na brytyjskim Amazonie – i że coś trzeba z tym fantem zrobić…

Wzięłam się więc ostro za francuski, zapisałam się w końcu do biblioteki i zafundowałam sobie indywidualny Cours de Civilisation Française – aby trochę lepiej poznać kulturę kraju, w którym przyszło mi mieszkać. Oczywiście mój wybór lektur i filmów jest totalnie autorski i uzależniony od moich aktualnych chętek (oraz wyboru w lokalnej bibliotece!). Staram się więc codziennie coś przeczytać lub obejrzeć po francusku, a jako, że przy okazji dokonuję sporo fajnych odkryć stwierdziłam, że dobrze byłoby czasem coś odnotować na tym blogu (generalnie „dobrze byłoby czasem cokolwiek odnotować na tym blogu” – ale nie bądźmy złośliwi!). Skupiam się głównie na literaturze współczesnej, z powodu ograniczeń językowych póki co raczej nie na tej z najwyższej półki – poza tym ja programowo nie stronię od popkultury, a klasyków (przynajmniej teoretycznie!) pamiętam z liceum. No a że przy tym systemie dobór dzieł staje się totalnie eklektyczny i przypadkowy, całe doświadczenie jest przez to o wiele ciekawsze. Kto wie, może tych, którzy są tak zieloni z francuskiej kultury współczesnej jak ja, sporadyczne zapiski z tej mojej auto-edukacji zainteresują… Oczywiście nic nie obiecuję, bo ci, co znają trochę ten blog wiedzą, że obiecywałam już nie raz… no ale pffff! ;-)

Powiązane wpisy:

1. Europejskie Dni Dziedzictwa, nowe technologie i Facebook