W tym roku festiwal świętuje swoje dwudziestolecie, temat przewodni (Avoir 20 Ans) został więc odpowiednio dobrany – pokazywane są filmy z dwudziestolatkami (lub bardziej ogólnie – młodymi ludźmi) w roli głównej. Organizatorzy skomponowali repertuar bardzo przekrojowo – zobaczymy utwory z całego świata, począwszy od tych kręconych jeszcze w latach 50-tych ubiegłego wieku (jak chociażby inaugurujący przegląd “Dziki” László Benedeka z młodym i pięknym Marlonem Brando) po produkcje całkiem świeże (”Vicky Cristina Barcelona” Allena, rumuński “4 miesiące, 3 tygodnie, 2 dni”, “Persepolis” Satrapi czy mój ulubiony “Juno”). W programie znajduje się parę prawdziwych klasyków światowego kina (”Absolwent” Mike’a Nicholsa, “Mechaniczna pomarańcza” Kubricka), zobaczymy filmy Felliniego, Jarmuscha, Formana, Takeshi Kitano, Gusa Van Santa, Cedrica Klapischa i wielu innych. W tym roku projekcje niektórych filmów (głównie te weekendowe) będą poprzedzone krótkometrażowymi etudiami “w temacie”. Cały program znajdziecie tutaj. Projekcje rozpoczynają się codziennie po zapadnięciu zmierzchu (około 21.30-22.00), oprócz poniedziałków. Kocyk (lub leżaki, które można wypożyczyć na miejscu), zestaw piknikowy, jedzonko, wino i/lub szampan, a czasem i parasolka nieobowiązkowe, choć mocno zalecane. Festiwal potrwa do 22 sierpnia.

Dla tych, którzy wolą moknąć w ten weekend bliżej centrum polecam koncert Leszka Móżdżera, który w ramach festiwalu “Chopin au Jardin du Luxembourg” jutro o 17.00 zagra jazzowe interpretacje dzieł mistrza w Ogrodzie Luksemburskim właśnie. Tydzień później w tym samym miejscu o tej samej porze będzie można posłuchać Piotra Palecznego i Warszawskiej Orkiestry Symfonicznej. Więcej o festiwalu na stronie www.institutepolonais.fr.

A w przyszłym tygodniu rusza kolejna edycja Paris Plage oraz liczne imprezy towarzyszące – miejmy nadzieję, że pogoda się do tego czasu zreflektuje… i że będzie pod chmurką, a nie pod deszczową chmurą!

Powiązane wpisy:

1. Paryskie wieczory filmowe pod gołym niebem
2. Kalendarz paryski – imprezy czternastolipcowe
3. Kalendarz paryski (od 23.05 do 30.05)

Coroczny Marche des Fiertes i Carnival Tropical to imprezy dla mnie nie do przegapienia (zwłaszcza, że ta ostatnia paraduje niemal pod moim oknem). “Paradami” Diora, Valentino, Givenchy, Chanel i spółki też bym w sumie nie pogardziła, no ale jakoś tak się złożyło, że do tej pory nikt mnie na nie zaprosił ;-) Czekam więc aż projektanci tudzież Fédération Francaise de la Couture się w końcu zreflektują, a w międzyczasie przedstawię Wam parę migawek z tego jak my, ludzie których nie zapraszają na paryskie salony, potrafimy bawić się na ulicach ;-)

Najpierw Marche des fiertés, czyli paryski odpowiednik Parady Równości. Muszę przyznać, że w porównaniu do imprezy zeszłorocznej, tegoroczna parada trochę mnie rozczarowała. Wydawała się zdecydowanie mniejsza i taka jakby mniej “odjechana”, atmosfera była trochę mniej imprezowa, a grupy tańczącyh w transie młodych ludzi podążających za paradnymi wozami organizacji gejów, lesbijek, transwestytów i transseksualistów nie tak liczne i rozszalałe jak ostatnio… Powodem mogły być konkurencyjne paryskie imprezy – chociażby odbywający się w ten sam weekend festiwal Solidays, który adresowany jest po części do tej samej grupy docelowej, która bawi się co roku na Marszu Dumy, a który w tym roku miał wyjątkowo silny muzycznie skład (nadal żałuję, że się zagapiłam i nie zdążyłam kupić karnetu). W każdym bądź razie miałam wrażenie, że w tym roku na paradzie mniej było osób wyglądających tak:

a więcej wyglądających tak:

Ale może to ja przez ten rok w Paryżu się po prostu rozpuściłam i zblazowałam i pewne rzeczy nie robią już na mnie takiego wrażenia? ;-) Bo było przecież też atrakcyjnie – w tym roku na przykład zanotowaliśmy wyjątkowy wysyp aniołów, niektórych całkiem przystojnych:

Parada mimo wszystko należy do moich ulubionych imprez paryskich, przypomina mi bowiem o tym, że mieszkam w niezwykle tolerancyjnym mieście – mieście, w którym sześdziesięcioletni Paryżanie i całe rodziny z dziećmi kibicują poprzebieranym lub roznegliżowanym “seksualnym odmieńcom” i w mieście, którego burmistrz wysyła oficjalne przeprosiny do organizatorów kiedy wyjątkowo nie może uczestniczyć w paradzie gejów.

[Więcej zdjęć z tegorocznego Marche des Fiertes możecie obejrzeć tutaj.]

Carnival Tropical natomiast zaskoczył mnie w tym roku bardzo pozytywnie. To coroczny kolorowy pochód przedstawicieli francuskich departamentów zamorskich, barwna i roztańczona parada przedstawicieli mieszkających w Paryżu mniejszości. (Mogłabym zaryzykować stwierdzenie, że to taki paryski odpowiednik londyńskiego Notting Hill Carnival – gdyby nie to, że podczas moich 4 lat w Londynie na słynny egzotyczny karnawał nie udało mi się dotrzeć…) Rok temu zastaliśmy tropikalnych paradników już mocno zmęczonych (mieszkamy przy Porte de Pantin, gdzie impreza się kończy, więc leniwie wybraliśmy się na jej sam koniec). No a wiadomo, że takie paradowanie to nie bułka z masłem – trzeba przejść długie kilometry, w mocno niewygodnych strojach, przy ogłuszającej czasem muzyce, w popołudniowym skwarze, wciąż waląc w bębny, energicznie tańcząc lub entuzjastycznie pokrzykując – a do tego przez długie godziny się uśmiechać i nie wychodzić z roli… Nie dziwota więc, że czasem zdarzy się człowiekowi ziewnąć ;-)

Tegoroczni “tropikalni” mieli jednak wyjątkowo dużo werwy, imprezowa atmosfera zdecydowanie wygrała w tym roku z Marszem Dumy, a niezwykle liczny, roztańczony i rozśpiewany tłum bawił się do godzin wieczornych – odłosy mniej lub bardziej “grzecznych” ekscesów dochodziły do nas zza rogu jeszcze podczas oglądania wieczornego meczu w naszej lokalnej kafejce. Poniżej kilka zdjęć, więcej znajdziecie tutaj.

I na koniec dowód na to, że nie tylko ja obsesyjnie zaliczam paryskie parady… są nawet fani, którzy tak przygotowują sobie kostium, by móc się załapać zarówno na pochód gejowski, jak i tropikalny. Oto chociażby Pan Łoś, najpierw w wersji “wyzwolonej seksualnie”…

…a tydzień później w wydaniu “multikulturowym” ;-)

Powiązane wpisy:

1. Paryż w sierpniu? Nieczynne!!
2. Kalendarz paryski (od 20.06 do 27.06)
3. Niebezpieczny Paryż…

Zaczynam oczywiście od poniedziałkowej Fete de la Musique (21 czerwca). Co roku w czerwcu Paryż zamienia się na jeden dzień w Miasto Muzyki – gra się wszędzie (w klubach, na stadionach, na skwerach, w parkach, na ulicach), gra się wszystko (jazz, rock, world music, muzykę klasyczną, piosenkę francuską, soul) i gra się praktycznie o każdej porze. W tym roku jednak w tym całym bogactwie stylów, lokalizacji i lokali, wprowadzono jedno ograniczenie: gra się wyjątkowo kobieco. 29-ta edycja Fete de la Musique celebruje bowiem muzykę kobiet (musique au féminin) i przeglądając program przewidzianych na poniedziałek koncertów, nie da się tej feministycznej tendencji nie zauważyć. Nie będę nawet próbowała streścić programu tegorocznej imprezy, kto ciekaw niech zajrzy tutaj i złapie się za głowę widząc 67 stron (!) paryskiego programu. A jak już ochłonie, niech sobie coś ciekawego wybierze – albo po prostu powłóczy się w poniedziałek po Paryżu i da się skusić kobiecym dźwiękom stolicy.

Dla tych, których nadmiar wyboru paraliżuje, proponuję o wiele spokojniejszy i ciut bardziej koneserski Paris Jazz Festival w Parc Floral. Nie dość, że jeden gatunek muzyki (jazz), nie dość, że w jednym miejscu (Parc Floral, jeden z piękniejszych paryskich parków), to jeszcze ograniczony czasowo (koncerty tylko w weekendy po południu). Sama zajrzałam na imprezę w zeszłą niedzielę, kiedy to na scenie przy palmiarni publiczności do pikników przygrywał nasz polski Jan Garbarek. I choć przyznaję, że fanką jazzu nie jestem, to koncert w pięknym otoczeniu, przy (wyjątkowo w zeszłą niedzielę) pięknej pogodzie i w pięknej cenie 5 euro zaliczyłam do wydarzeń udanych i potencjalnie do powtórki, zwłaszcza w wersji piknikowej. Festiwal potrwa do 1 sierpnia, o tym, jacy artyści zawitają do Parc Floral w paryskim Bois des Vincennes w kolejne weekendy, przeczytacie tutaj.

A na koniec z zupełnie innej beczki, trochę przewrotnie i popkulturowo: festiwal Paris Hip Hop – 2 tygodnie hip-hopowego szaleństwa (od 22 czerwca do 4 lipca). 300 artystów, 15 wydarzeń (koncerty, imprezy taneczne, wystawy street art i graffitti, konferencje i debaty) i duuużo słów – osobiście mam dziwną słabość do hip-hopu w języku Moliera, ale nie jestem na tyle undergroundowa i – jak to mawiają Francuzi – branchée, żeby Wam tu o występujących na festiwalu artystach ekspercko opowiadać – niech zatem chłopcy przedstawią się sami:

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski (od 12.06 do 20.06)
2. Kalendarz paryski (od 22.08 do 29.08)
3. Kalendarz paryski (od 15 do 22 maja) – część pierwsza

Po pierwsze i przede wszystkim Portes Ouvertes Ateliers d’Artistes de Belleville od jutra, 28 maja do poniedziałku, 31 maja. Artyści ze współczesnej dzielnicy paryskiej bohemy otwierają swoje pracownie dla ciekawskich pasjonatów sztuki – moją relację z zeszłorocznej edycji imprezy znajdziecie tutaj, więcej o tegorocznych Drzwiach Otwartych przeczytacie na stronie artystów z Belleville. W tym roku impreza odbywa się pod bardzo intrygującym hasłem “La fragilité de l’escargot” (kruchość ślimaka). Inspiracją do wyboru tematu miał być trwający właśnie Międzynarodowy Rok Różnorodności Biologicznej oraz Europejski Rok Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym – bardzo ciekawa jestem, jak paryscy artyści alternatywni poradzą sobie z tym jakże szlachetnym i zaangażowanym motywem przewodnim! W ten weekend w Belleville ponad 250 twórców zaprasza na wystawy, koncerty, projekcje filmów, pokazy street art i happeningi – szczegółowy program Drzwi Otwartych ściągnięcie tutaj. Gorąco polecam wizytę w Belleville! (A jeśli któraś z zaprzyjaźnionych paryskich blogowiczek się w ten weekend na imprezę wybiera, to z niecierpliwością czekam na recenzję! ;-))

Druga impreza trochę z innej bajki, choć w sumie obydwie możnaby podciągnąć pod etykietkę urban art. Choć M6 Mobile Mega Jump przemówi prawdopodobnie do mniejszej grupy czytelników, ale na pewno przyciągnie miłośników rolek i innych sportów miejskich. W ten weekend pod Wieżą Eiffla Taïg Khris, mistrz rolek w wydaniu ekstremalnym, będzie próbował pobić rekord świata w skoku na rolkach, deskorolce i BMX-ie (okazuje się, że to jedna kategoria) – zeskakując spektakularnie (mam nadzieję, że nie zbyt spektakularnie ;-)) z pierwszego poziomu paryskiej Żelaznej Damy, czyli – bagatela – z wysokości 40 metrów! W związku z tym przez cały weekend na Polach Marsowych odbywać się będzie festiwal sportowy – darmowe pokazy, lekcje i konkursy dla amatorów. Jeśli więc ktoś zastanawiał się ostatnio dlaczego paryska Wieża Eiifla dorobiła się w tym tygodniu swoistego języczka – voila, oto macie odpowiedź, to rampa dla mistrza rolek! Szczegóły na temat imprezy znajdziecie tutaj.

No i na koniec obiecany prezent (jak się rzadko pisze, to trzeba potem uciekać się do przekupstwa, by nie stracić czytelników ;-)). Prezent wprawdzie nie ode mnie, ale od mojej ulubionej “dziewczyńskiej” paryskiej strony MyLittleParis.com – choć samo dzielenie się linkiem do tej strony, to jak zdradzenie sekretu, znajdziecie tam bowiem niesamowite oferty (głównie w kategorii zakupy, moda i uroda). Tym razem rozdawane są specjalne zaproszenia na ventes privées, czyli wyprzedaże zamknięte w butikach paryskich projektantów. Tutaj znajdziecie linki do “bilecików” uprawniających do bardzo atrakcyjnych zniżek u takich marek jak Les Petites, Comptoir des Cotonniers, Scarlet Roos, See by Chloe, American Retro i kilku innych. Radzę się pośpieszyć z drukowaniem zaproszeń, bo większość wyprzedaży trwa tylko parę dni i kończy się właśnie w ten weekend. Udanych zakupów!

Powiązane wpisy:

1. Gdzie naprawdę mieszkają paryscy artyści?
2. Kalendarz paryski (od 30.05 do 06.06) – z prezentem!
3. Sztuka ulicy w piątej dzielnicy

Moim odruchem warunkowym na nowy cel podróży jest zaopatrzenie się w odpowiednią literaturę – tutaj akurat nie miałam problemu, bo Stambuł chodził za mną od pewnego czasu, a na półce jakby specjalnie na tę okazję czekały grzecznie “Oko świata” Maxa Cegielskiego oraz “Stambuł” Orhana Pamuka.

Dodatkowo miło mi się zrobiło kiedy przeglądając wczoraj ofertę kulturalną na najbliższe dni, odkryłam, że w Paryżu odbywają się obecnie dwie wystawy z Orientem w tytule, które mogą okazać się świetnym przygotowaniem wizualno-klimatycznym do wyjazdu. Pierwsza z nich to Les Orientales w Maison Victor Hugo. “Les Orientales” to tytuł tomiku wierszy francuskiego pisarza wydany w 1829 roku. Wizja Orientu wyłaniająca się z kart tej książki stała inspiracją dla romantycznych artystów epoki, takich jak Géricault, Girodet, a później Boulanger i Delacroix, których prace możemy obejrzeć na wystawie. Orient (tym mianem określano kraje takie jak kreślano Grecja, Turcja, Liban, Syria, Palestyna i Egipt) był przecież swoistą dziewiętnastowieczną obsesją europejskich artystów.

Oczywiście XIX-wieczne przedstawianie Orientu spotkało się w naszych czasach z krytyką jako nasiąknięte protekcjonalizmem, imperializmem i rasizmem (co pięknie zademonstrował Edward W. Said w swojej książce “Orientalizm”) – według mnie jednak ta kontrowersja to kolejny argument za tym, by wystawę obejrzeć na własne oczy. Ekspozycja w Maison Hugo skupia się na przedstawieniu wpływu poetów i pisarzy-podróżników na innych artystów epoki romantyzmu – kuratorzy zebrali ponad sto obrazów, rzeźb i rysunków ilustrujących te powiązania i inspiracje. Wystawa potrwa do 4 lipca.

Druga orientalna wystawa ma nieco inny charakter, choć również skupia się na bardzo tradycyjnej, romantycznej wizji krainy przepychu, rozkoszy zmysłowych i egzotyki – tym razem w interpretacji współczesnych projektantów produktów luksusowych. Mowa tu o Orient-Hermès w Institute du Monde Arabe. Ta wystawa to wizja Orientu według Leïla Menchari, projektantki tunezyjskiego pochodzenia, która od 1978 projektowała witryny paryskiego butiku Hermèsa. W Instytucie Świata Arabskiego możemy obejrzeć osiem imponujących kompozycji artystki, inspirowanych licznymi podróżami oraz dzieciństwem spędzonym w Tunezji. Połączenie orientalnej estetyki przepychu, feeri barw i egzotyki z luksusem kultowej francuskiej marki to prawdziwa uczta dla zmysłów – zresztą, zobaczcie sami. Wystawa potrwa do 6 czerwca.

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski (od 15 do 22 maja) – część pierwsza
2. Kalendarz paryski (od 04.07 do 11.07)
3. Kalendarz paryski ekspresowy – z prezentem!

Pierwsza to La Nuit des Musées européenne czyli paryska edycja Europejskiej Nocy Muzeów. Już jutro, 15 maja, ci, którym nie straszne wiatry i deszcze tegorocznej wiosny, będą mogli spędzić większość wieczoru marznąc w długaśnych kolejkach przed wybranymi paryskimi muzeami… Mimo tego, że z perspektywy dzisiejszego popołudnia jakiekolwiek wyjście z ciepłych domowych pieleszy może wydawać się mało kuszące, pamiętajmy jednak, że to Paryż i oferta na jutrzejszą noc jest rewelacyjna! Zresztą, zobaczcie sami – w programie przewidziano tyle ciekawych wystaw i imprez zaplanowanych specjalnie na tę okazję, że kto wie, czy nie ogarnie mnie decyzyjny paraliż i nie zostanę jednak w domowym ciepełku, zwłaszcza jeśli jutrzejsza aura będzie nadal tak ‘urocza’ jak dzisiaj ;-) Więcej informacji tutaj.

Drugą imprezą jest rozpoczynająca się w tę niedzielę 10-ta edycja festiwalu Jazz à Saint-Germain-des-Prés. Impreza potrwa dwa tygodnie, od 16 do 30 maja, a w jej ramach będzie można posłuchać znanych i nieznanych jazzmanów – oraz jazzmanek (jazzwomen?), wschodzących gwiazd gatunku, które zaprezentują się w tę niedzielę podczas darmowego koncertu Jazz au féminin w Eglise Saint-Germain-des-Prés (koncerty od 13:30 do 20:00, więcej informacji tutaj). Jubileuszowej edycji festiwalu towarzyszyć też będą wystawy malarstwa i fotografii, między innymi ekspozycja fotografii Philippe Lévy-Stab’a zatytyłowana “Jazz, dusza Nowego Jorku”, którą będzie można podziwiać za darmo aż do końca lipca. Szczegółowe informacje o festiwalu, jego programie, biletach oraz imprezach towarzyszących znajdziecie pod adresem www.festivaljazzsaintgermainparis.com.

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski (09.05 do 16.05)
2. Kalendarz paryski (od 06.06 do 13.06)
3. Kalendarz paryski (od 16.05 do 23.05)

Zaległości mam ogromne, aż wstyd się przyznać, ale właśnie przebijam się przez setki nieruszonych RSS-ów i gazet próbując sporządzić listę tego, co w najbliższym czasie warte jest zachodu. W przyszłym tygodniu szykuje się długi weekend, więc sporo będzie się działo, między innymi paryska edycja Europejskiej Nocy Muzeów. Poza tym parę ciekawych wystaw – ja ostrzę sobie zęby na retrospektywę Yves Saint Laurenta w Petit Palais, kilka ciekawych imprez fotograficznych oraz Świętą Rosję w Luwrze. Prawdopodobnie i tak nie znajdę na to wszystko czasu, ale wrócę chociaż do sporządzania tygodniowych list ciekawych wydarzeń tutaj – jeśli już nie dla czytelników, którzy zdążyli sobie znaleźć w międzyczasie bardziej niezawodne źródło informacji, to chociaż dla samej siebie – żeby znowu nie zapomnieć.

I jeszcze parę zdjęć paryskiej wiosny – wprawdzie to nie dzisiejszy Buttes Chaumont, a Bois de Vincennes rok temu o tej samej porze… tam też trzeba się w końcu wybrać przywitać wiosnę!

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski (od 15 do 22 maja) – część pierwsza
2. Pyton w paryskim parku
3. Kalendarz paryski (od 16.05 do 23.05)

Chyba mu jednak wciąż na moich uczuciach zależy, bo ostatnio wyjątkowo mocno stara się o moje względy – a że znamy się już dość dobrze, to wie, że mnie łatwo wziąć na dobry rockowy festiwal, koniecznie w lecie i najlepiej niezbyt daleko od domu, bo na starość leniwa się robię… I tak w ciągu ostatniego tygodnia Paryż mocno wywijał mi przed nosem składem swoich trzech festiwalowych imprez. Sęk tym, że momentami trochę nieporadnie. No bo…

Villette Sonique – od 31 maja do 6 czerwca
Tu akurat wątpliwości nie ma żadnych, do parku Villette mam słabość przeogromną, a festiwal Villette Sonique to (obok Cinema au plein air) jedna z moich ulubionych parkowych imprez. W zeszłym roku dałam się mocno porwać atmosferze alternatywnego festiwalu, na którym większość występujących to formacje mało znane (przynajmniej dla takiego bezwstydnego “mainstreamowca” jak ja), niektóre bardzo ciekawe. Nie ukrywam, że najbardziej podobały mi się darmowe koncerty pod gołym niebem w różnych zakamarkach parku i towarzysząca im, szaleńcza czasem, atmosfera. W tym roku będzie prawdopodobnie równie ciekawie – nie będę udawała, że znam wszystkie składowe zespoły, choć na kilka już gdzieś przedtem trafiłam, inne conajmniej intrygują (Fuck Buttons, anyone?). Niestety, Paryż nie postarał się jeśli chodzi o termin – podczas festiwalowego tygodnia nie będzie mnie w mieście. Ale gdyby ktoś z Was miał ochotę poodkrywać nowe dźwięki w nietypowym otoczeniu, z całego serca polecam! Płatne koncerty i imprezy taneczne odbywają w Grande Halle de la Villette, darmowe porozsiewane są po całym parku. Więcej na www.vilettesonique.com.

Solidays – od 25 do 27 czerwca
Z tego trzydniowego festiwalu organizowanego w solidarności z walką z AIDS wyłania się powoli mało prawdopobny faworyt. Bo i akurat w Paryżu jestem, i cena bardzo przystępna, i cel szczytny – no i skład robi się coraz bardziej ciekawy. Mieszanka stylowa jest dość eklektyczna – wśród wielu mniej lub bardziej znanych zespołów, w tym licznych francuskich (co akurat podoba mi się bardzo, bo nadal doedukowuję się w dziedzinie francuskiej muzyki), można będzie też usłyszeć “małe giganty” jak Kasabian, Archive, N.E.R.D. (to akurat gigant w świecie mojego specyficznego, nieco hip-hopowatego gustu), Indi Zahra, Jil is Lucky oraz Królową (Vanessa Paradis) i Księżniczkę (Olivia Ruiz) francuskiej sceny pop. A poza tym dużo mało znanych lokalnych paryskich zespołów, trochę world music i trochę jazzu. Całość brzmi całkiem nieźle – szczegóły tego, co dokładnie w ramach tej całości zabrzmi, znajdziecie tutaj.

Rock en Seine – od 27 do 29 sierpnia
Tu mam do Paryża najwięcej pretensji. Po zeszłorocznym, bardzo udanym (pomijając mały incydent z braćmi Gallagher) festiwalu kupiliśmy bilety na tegoroczną edycję w ciemno – Rock-en-Seine to jedyny znany mi festiwal na taką skalę, z którego można wrócić do domu metrem, a ja jak już wspominałam, starzeję się i podczas gdy mogę spać pod namiotem na wakacjach w Afryce, festiwalowe pola namiotowe to dla mnie już za duży hard-core ;-) Czekałam więc ufnie z moim trzydniowym karnetem na ogłoszenie tegorocznego składu – i gdy to nastąpiło mina mi trochę zrzędła. Owszem, jest parę mocnych punktów (m.in. Massive Attack, The Kooks, Skunk Anansie, Queens of the Stone Age, Beirut, Arcade Fire), organizatorzy wykazali się też poczuciem humoru (Blink 182!) oraz ukłonili w stronę takich starych sympatyków old-skulowego hip-hopu jak ja (Cypress Hill!). Ale porównując z pierwszym lepszym dużym tegorocznym festiwalem – jest słabo. Imprezę mimo wszystko polecam (więcej informacji na temat składu, cen i biletów na www.rockenseine.com) – mam nadzieję, że puste miejsca na afiszu zapełnią się do tego czasu jakimiś mocniejszymi akcentami, prosiłabym też Paryż o dodanie trochę francuskich nazwisk, jak już wspomniałam, w celach odkrywczo-edukacyjnych…

Bo w życiu tak to już jest, drogi Paryżu, że o względy kobiece trzeba się czasem trochę postarać… Choć Paryż w swojej legendarnej zarozumiałości wie dobrze, że tak czy siak do niego powrócę – i to najprawdopodobniej na długo przed tymi wszystkimi letnimi festiwalami ;-)

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski (od 23.05 do 30.05)
2. Kalendarz paryski (od 06.06 do 13.06)
3. Letnie imprezy pod chmurką

A poza tym to mam wielkie zaległości z Paryża, które planuję stopniowo nadrabiać i reaktywować bloga krok po kroku – proszę jeszcze o trochę cierpliwości, zaległości z Paryża to tylko kropla w wielkim morzu zaległości, które sobie przez ten miesiąc zakumulowałam ;-) W każdym bądź razie jestem i czuję silną wewnętrzną potrzebę zaznajomienia się na nowo z tym tak zaniedbywanym przeze mnie ostatnio, a tak pięknym miastem (bo gdy wczoraj w nocy zobaczyłam rozświetloną Operę Garnier, znowu uwierzyłam w jego piękno). Na razie jedynym zaplanowanym wyjściem jest wizyta w hammamie – moja spieczona afrykańskim słońcem skóra i włosy pilnie domagają się poświęcenia im uwagi, a nie jestem jeszcze gotowa do tego, by całkiem zrezygnować z egzotyki… Ale muzea, kina, galerie i Wielkie Europejskie Miasto już kuszą swoją ofertą!

Powiązane wpisy:

1. Rok w Paryżu (merde!) oraz powrót blogerki marnotrawnej

Za trzy tygodnie wsiadam w samolot do Nairobi, by spędzić luty w Kenii i Tanzanii, a tam oprócz “przepisowego” safari w Serengeti i na kraterze Ngorongoro, spróbować ziścić odwieczne marzenie o wdrapaniu się na ośnieżony szczyt Kilimandżaro oraz spełnić swoje jeszcze inne, bardziej prywatne marzenie na jednej z egzotycznych plaż Zanzibaru… Wbrew temu, co napisałam powyżej, wyjazd ten nie jest spontanicznym fochem spowodowanym zimą w Paryżu (niestety, bo fajnie byłoby gdyby mnie było stać na takie fanaberie!), wyprawę planowaliśmy w teorii od dłuższego czasu, w praktyce natomiast wyszło i tak bardzo na hurra – i teraz mam niewiele czasu na przygotowania i załatwienie miliona spraw na ostatnią chwilę (w sumie nihil novi…). Wybaczcie mi więc proszę, jeśli Paryż nie jest teraz moim priorytetem – przez najbliższe parę tygodni będę zajęta gorączkowymi przygotowaniami do podróży, które to, jak i samą wyprawę, mam zamiar w miarę możliwości opisywać, ale nie tutaj, a pod innym adresem (nie chcę “profanować” paryskiej tematyki tego bloga ;-)). Jak tylko miejsce to się zmaterializuje wkleję tu linka dla tych, którzy mieliby ochotę na trochę “Afryki na gorąco”:-)

UPDATE: Zainteresowanych zapraszam tutaj (póki co “wersja robocza”).