Najpierw impreza, która już się zaczęła, czyli Biennale de Belleville. Osobiście do Belleville i odbywających się tam artystycznych imprez mam słabość, to dla mnie jeden z bastionów alternatywnego Paryża. Gdybym była studentką prawdopodobnie nie ruszałabym się na krok z tamtejszych modnie obskurnych barów, siedząc na betonowej podłodze i wsłuchując się w odjechaną muzykę serwowaną na żywo przez dwudziestelotnie bożyszcza. No cóż, studentką już nie jestem, ale to nie broni mi od czasu do czasu do Belleville zajrzeć. Postaram się wpaść tam na pewno przed 28 października, kiedy to kończy się bellevillskie biennale sztuki współczesnej (impreza zaczęła się wczoraj). Do sztuki współczesnej osobiście mam tak zwany stosunek ambiwalentny – i między innymi dlatego lubię na takie przeglądowe imprezy prezentujące art contemporain chodzić (wystawy indywidualne to zawsze duże ryzyko jeśli się nie zna artysty). A w Belleville przegląd będzie niezły (tutaj program) – plus jak zwykle towarzyszące takim imprezom happeningi, performance, wykłady i debaty. Oraz oczywiście dużo graffiti i street art’u – w końcu to specjalność tej dzielnicy! Więcej o imprezie przeczytacie tutaj.

Zakładając, że nie spędziliście lata na bezludnej wyspie lub w klasztorze tybetańskich mnichów, na pewno słyszeliście o ostatnich wybrykach Monsieur Sarkozy’ego i związanych z nimi kontrowersjami. W świetle propozycji odbierania obywatelstwa „niegrzecznym” Francuzom obcego pochodzenia oraz masowej deportacji Romów, następna impreza, o której napiszę, robi się jeszcze bardziej na czasie. Koncert Rock Sans Papiers (mianem sans papiers określa się we Francji nielegalnych imigrantów) szykowany na przyszłą sobotę, 18 września na stadionie Bercy ma zwrócić uwagę na problemy jakie spotykają ludzi „bez papierów” oraz ich rodziny (przy okazji przypomne, że do tej kategorii kwalifikują się też między innymi oczekujący na decyzję o azylu politycznym uchodźcy). By zademonstrować swoją solidarność z sans papiers na scenie pojawi się plejada gwiazd – zarówno pochodzenia francuskiego jak i o imigranckich korzeniach – oraz takie autorytety jak chociażby Jane Birkin. Bilety w cenie 29 €, więcej informacji o koncercie tutaj. A ci, którzy nie mogą uczestniczyć w imprezie, ale chcieliby się zsolidaryzować z jego beneficjentami, mogą to zrobić wirtualnie, podpisując apel o sprawiedliwe traktowanie „bezpapierowych” i ich rodzin.

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski ekspresowy – z prezentem!
2. Kalendarz paryski (od 26.09 do 03.10)
3. Gdzie naprawdę mieszkają paryscy artyści?

Po pierwsze i przede wszystkim Portes Ouvertes Ateliers d’Artistes de Belleville od jutra, 28 maja do poniedziałku, 31 maja. Artyści ze współczesnej dzielnicy paryskiej bohemy otwierają swoje pracownie dla ciekawskich pasjonatów sztuki – moją relację z zeszłorocznej edycji imprezy znajdziecie tutaj, więcej o tegorocznych Drzwiach Otwartych przeczytacie na stronie artystów z Belleville. W tym roku impreza odbywa się pod bardzo intrygującym hasłem „La fragilité de l’escargot” (kruchość ślimaka). Inspiracją do wyboru tematu miał być trwający właśnie Międzynarodowy Rok Różnorodności Biologicznej oraz Europejski Rok Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym – bardzo ciekawa jestem, jak paryscy artyści alternatywni poradzą sobie z tym jakże szlachetnym i zaangażowanym motywem przewodnim! W ten weekend w Belleville ponad 250 twórców zaprasza na wystawy, koncerty, projekcje filmów, pokazy street art i happeningi – szczegółowy program Drzwi Otwartych ściągnięcie tutaj. Gorąco polecam wizytę w Belleville! (A jeśli któraś z zaprzyjaźnionych paryskich blogowiczek się w ten weekend na imprezę wybiera, to z niecierpliwością czekam na recenzję! ;-))

Druga impreza trochę z innej bajki, choć w sumie obydwie możnaby podciągnąć pod etykietkę urban art. Choć M6 Mobile Mega Jump przemówi prawdopodobnie do mniejszej grupy czytelników, ale na pewno przyciągnie miłośników rolek i innych sportów miejskich. W ten weekend pod Wieżą Eiffla Taïg Khris, mistrz rolek w wydaniu ekstremalnym, będzie próbował pobić rekord świata w skoku na rolkach, deskorolce i BMX-ie (okazuje się, że to jedna kategoria) – zeskakując spektakularnie (mam nadzieję, że nie zbyt spektakularnie ;-)) z pierwszego poziomu paryskiej Żelaznej Damy, czyli – bagatela – z wysokości 40 metrów! W związku z tym przez cały weekend na Polach Marsowych odbywać się będzie festiwal sportowy – darmowe pokazy, lekcje i konkursy dla amatorów. Jeśli więc ktoś zastanawiał się ostatnio dlaczego paryska Wieża Eiifla dorobiła się w tym tygodniu swoistego języczka – voila, oto macie odpowiedź, to rampa dla mistrza rolek! Szczegóły na temat imprezy znajdziecie tutaj.

No i na koniec obiecany prezent (jak się rzadko pisze, to trzeba potem uciekać się do przekupstwa, by nie stracić czytelników ;-)). Prezent wprawdzie nie ode mnie, ale od mojej ulubionej „dziewczyńskiej” paryskiej strony MyLittleParis.com – choć samo dzielenie się linkiem do tej strony, to jak zdradzenie sekretu, znajdziecie tam bowiem niesamowite oferty (głównie w kategorii zakupy, moda i uroda). Tym razem rozdawane są specjalne zaproszenia na ventes privées, czyli wyprzedaże zamknięte w butikach paryskich projektantów. Tutaj znajdziecie linki do „bilecików” uprawniających do bardzo atrakcyjnych zniżek u takich marek jak Les Petites, Comptoir des Cotonniers, Scarlet Roos, See by Chloe, American Retro i kilku innych. Radzę się pośpieszyć z drukowaniem zaproszeń, bo większość wyprzedaży trwa tylko parę dni i kończy się właśnie w ten weekend. Udanych zakupów!

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski nieco alternatywny
2. Gdzie naprawdę mieszkają paryscy artyści?
3. Kalendarz paryski (od 30.05 do 06.06) – z prezentem!

Szczerze powiedziawszy, mam mieszane uczucia co do takich wystaw – przenosząc prace artystów ulicy do wnętrz galerii pozbawia się je przecież ich naturalnego kontekstu, który w przypadku urban art jest rzeczą niezwykłej wagi, z drugiej strony na dobrze zrobionej wystawie można je jednocześnie w szerszym, czasem zupełnie nowym kontekscie przedstawić… Nie będę jednak tu teoretyzować, muszę się po prostu na przynajmniej jedną taką wystawę wybrać i w końcu sobie własne zdanie na temat wystawiania graffiti w galeriach wyrobić ;-) Ten wpis ma być jednak o sztuce ulicy w jej naturalnym środowisku, czyli na ulicy właśnie. W tym konkretnym przypadku mowa będzie o wąskich uliczkach Dzielnicy Łacińskiej w Paryżu.

W Paryżu graffiti jest prawie wszędzie, jest jednak parę miejsc, gdzie natrafić można na prace naprawdę cenionych, legendarnych już artystów. Jednym z takich skupisk reprezentacyjnych okazów urban art jest właśnie piąta dzielnica, a konkretnie okolice Placu Monge, niedaleko przeuroczej, należącej do jednych z najstarszych uliczek we Francji, Rue Mouffetard. Tu na ścianach białych, czasem nieźle odrapanych budynków zaskoczą was ciekawe prace lokalnych szablonistów, z których trzech najbardziej znanych to Nemo, Jef Aerosol i Speedy Graphito. O samych artystach rozpisywać się w tym miejscu nie będę, ten wpis ma na celu tylko i wyłącznie zaprezentować małą próbkę paryskiej sztuki ulicy, a w przyszłości mam nadzieję będzie okazja, by o każdym z nich napisać i pokazać więcej (zainteresowanych odsyłam przez linki na strony Jefa Aerosola i Speedy Graphito, Nemo jako najbardziej tajemniczy z tej trójki swojej oficjalnej strony nie ma, ale pod linkiem znajdziecie odnośnik do zdjęć jego paryskich prac na Flickerze).

Można wybrać jeden z dwóch sposobów oglądania prac artystów szablonu w tej części Dzielnicy Łacińskiej. Pierwszy, to typowo paryskim zwyczajem, niczym prawdziwy flâneur snuć się bez celu po krętych, na pozór identycznych czasem uliczkach, by od czasu do czasu dać się zaskoczyć potrójnemu Charlie Chaplinowi, skulonemu pod ścianą Johnowi Lennonowi lub tańczącemu Elvisovi autorstwa Jefa Aerosola. Drugi, to odkrywać malunki w sposób bardziej metodyczny, korzystając z tej mapki przygotowanej przez autorów polecanej już przeze mnie strony Gadabout Paris. Spacer, który najlepiej zacząć od stacji metra Censier-Daubenton, doprowadzi was do wszystkich najważniejszych szablonów w tym zakątku Paryża.

Dla fascynatów i tych z żyłką odkrywcy polecam jeszcze jeden sposób – spacer po piątej dzielnicy śladami jaszczurki… Owa jaszczurka to logo paryskiej organizacji promującej sztukę ulicy – Lézarts de la Bièvre (mamy tu grę słów francuskich – jaszczurka to lézard, a les arts to sztuka). Lézarts to bardzo ciekawy projekt artystyczny, dla którego inspiracją jest fakt, że kiedyś przez rejony piątej i trzynastej dzielnicy Paryża płynęła rzeczka o nazwie La Bièvre właśnie. Organizacja zleca co roku projekty wybranym artystom ulicy, które prowadzić mają wzdłuż trasy dawno już przysypanego strumienia – każde graffiti i malunek na szlaku zdobi logo organizacji z jaszczurką (w tym roku trasę śladami dawnej rzeki wyznaczają malunki Jana und Js, tutaj znajdziecie opisy projektów od 2001 roku, w tym autorstwa wspomnianej wyżej trójki szablonistów). Zatem dla tych, którzy chcieliby pobawić się w miejskich eksplorerów na tropie ciekawych paryskich graffiti, rada rodem z „Alicji w Krainie Czarów” – podążajcie za białą jaszczurką! Choć uprzedzam, że jaszczurka Lézarts de la Bièvre kolory lubi zmieniać! ;-)

Powiązane wpisy:

1. Gdzie naprawdę mieszkają paryscy artyści?
2. Kalendarz paryski ekspresowy – z prezentem!
3. Kalendarz paryski nieco alternatywny

Marchet wydał dotychczas dwa albumy (przed „Rio Baril” był debiutancki „Gargilesse” z 2004 roku) – moim faworytem jest zdecydowanie ten drugi, mam bowiem dziwną słabość do albumów koncepcyjnych, a „Rio Baril” właśnie do takich należy. I choć nie wszystko z tej opowieści w piętnastu kawałkach o francuskim miasteczku Rio Baril i jego mieszkańcach rozumiem, słucham w kółko i staram się wyłapać niuanse i smaczki prowincjonalnego życia w środkowej Francji… Płytę polecam nie tylko ze względu na jej atuty muzyczne (Marchet gra na wszystkich instrumentach, jakie lubię), ale też jako świetną pomoc w nauce francuskiego – jest naprawdę ciekawie i bardzo wyraźnie!

A tutaj jedyny (niestety!) teledysk z albumu, jaki udało mi się znaleźć, nakręcony do tytułowej piosenki „Rio Baril”, w której pojawia się wstępny obraz tego fikcyjnego miasteczka oraz niektóre postaci, które opowiedzą swoją historię w kolejnych utworach. Bienvenue à Rio Baril!

Powiązane wpisy:

1. Piosenka na niedzielę – Léa Castel „Dernière chance”
2. Piosenka na niedzielę: Abd Al Malik „Gibraltar”
3. Piosenka na niedzielę: Soprano „A la bien”

Tegoroczny marsz poświęcony był pamięci zamieszek w barze Stonewall w Nowym Jorku przed 40 laty – pięć dni głośnych starć aktywistów z policją – które uważane jest obecnie za początek światowego ruchu walki o prawa homoseksualistów. W Paryżu było politycznie (dużo transparentów i kilkanaście wielkich szubienic zwracających uwagę na te wszystkie kraje, w których homoseksualiści są prześladowani), ale przede wszystkim mocno zabawowo i tanecznie, z tłumami roztańczonych ludzi podążającymi za licznymi platformami prezentujących się grup i stowarzyszeń gejów, lesbijek, biseksualistów, tranwestytów i transeksualistów, serwujących przez ogromne kolumny mocno imprezową muzykę. Tańczono zresztą wszędzie, nie tylko na platformach i ulicach, ale i na dachach przystanków i na stolikach licznych kafejek przed którymi paradowała parada. To, co najbardziej urzekło mnie w paryskiej imprezie to jednak fakt, że brali w niej udział i bawili się wszyscy – zarówno uczestnicy ruchu, aktywiści i młodzi, jak i ludzie w wieku conajmniej średnim, rodziny i dzieci.

Więcej zdjęć z tegorocznej paryskiej Gay Pride możecie obejrzeć tutaj.

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski (od 20.06 do 27.06)
2. Paradujący Paryż
3. Kalendarz paryski (od 27.06 do 5.07) – wydanie specjalne tropikalne ;-)

W przypadku, gdyby zabawkowa muzyka was urzekła, będziecie mogli się zaopatrzyć w kompilacyjna płytę wydaną specjalnie z okazji festiwalu przez organizatorów, a gdybyście chcieli zgłębić temat jeszcze bardziej, w Musée des Arts Decoratifs (paryskim muzeum sztuki dekoracyjnej) jak ulał właśnie otwarta została wystawa zabawek muzycznych, Musique en Jouets. A póki co tutaj możecie posłuchać Chipi-Chapo i jego deszczowych melodyjek.

INFO: Music For Toys Festival, koncerty 26.06 w Le 1 Bis (Ivry sur Seine), 27.06 w Glaz’Art (Porte de la Villette, Paris 75019) i 28.06 w l’International (Paris 75011). Wstęp wolny. Program oraz więcej informacji znajdziecie na stronie www.musicfortoys.com.

Powiązane wpisy:

1. Paryski keczap – Solidays i Poszukiwacze Skarbów
2. Kalendarz paryski (09.05 do 16.05)
3. Kalendarz paryski (od 22.08 do 29.08)

Fête des Voisins – wtorek, 26 maja
…czyli wielkie święto sąsiadów! Dla tych, którzy w Paryżu mieszkają, lub odwiedzają akurat kogoś, kto w nim mieszka, świetna okazja, by poznać ludzi „z własnego podwórka” i zaspokoić sąsiedzkie wścibstwo à la française podczas organizowanych w ten dzień przez lokalną społeczność imprez. Intryguje mnie bardzo, co będzie się działo w mojej kamienicy, na razie rzucił mi się w oczy plakat zapowiadający lokalną fetę. Oczyma wyobraźni widzę dużo wina i pyszności przyniesionych przez każdą rodzinę oraz grubego sąsiada w kwiecistych szortach serwującego kiełbaski z grilla – jednym słowem scenkę żywcem przeniesioną z paryskiego podwórka Julie Delpy w „Przed zachodem słońca„. Rzeczywistość zweryfikuje… Tutaj można się dowiedzieć więcej o inicjatywie, natomiast za afiszami informującymi o planach imprezowych w poszczególnych sąsiedztwach, trzeba się niestety rozejrzeć samemu!

Villette Sonique – od 27 do 31 maja
Od razu przyznam się, że Parc de la Villette uwielbiam i do tamtejszych imprez zawsze będę bardzo nieobiektywnie namawiać… choć akurat Villette Sonique, „festival rock pop electro”, jednogłośnie polecany jest przez „opiniotwórcze” anglosaskie blogi, więc może jednak warto spróbować dać się porwać eksperymentalnym rytmom. Villette Sonique to wydarzenie dla fanów muzycznej awangardy i nowatorskich dźwięków. To 5 dni koncertów niezwykle oryginalnych zespołów, 2 noce „wystrzałowego” elektro i imprezy towarzyszące w parku. Dla tych, co się znają na rzeczy tutaj szczegółowy program koncertów, mniej obytym w muzycznej awangardzie proponuję po prostu zawitać w przyszły weekend do Parku de la Villette i posłuchać darmowych koncertów pod gołym niebem. Kto wie, może sama muzyka porwie was na salę koncertową – w najgorszym wypadku skończy się na miłym spacerze lub pikniku w rytm nowatorskich dźwięków.
Adres: Parc de la Villette, 211 Avenue Jean Jaures. Metro: Porte de Pantin. Darmowe imprezy na świeżym powietrzu między 13.00 a 21.00. Koncerty w salach są płatne, szczegóły na www.villettesonique.com oraz na stronie parku: www.villette.com.

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski (od 27.06 do 5.07) – wydanie specjalne tropikalne ;-)
2. Kalendarz paryski (od 15.08 do 22.08)
3. Kalendarz paryski (od 29.08 do 05.09)

Prawdziwi artyści jednak (jeszcze!) się z Paryża nie wyprowadzili, wielu z nich przeniosło natomiast swoje warsztaty na obrzeża miasta, do wielokulturowej, niezbyt drogiej (jak na paryskie realia) dzielnicy Belleville w 20-tym arrondissement. Belleville, niezależna wioska przyłączona do Paryża dopiero pod koniec XIX wieku, historycznie zyskała swoją renomę jako typowa dzielnica proletariatu i imigrantów. Ten, kto oglądał „Niczego nie żałuję„, filmową biografię Edith Piath, być może pamięta sceny z biednych i niezbyt bezpiecznych wtedy ulic Belleville, na których artystka urodziła się i spędziła dzieciństwo. Dzisiaj dzielnica znana jest głównie ze swojej różnorodności kulturowej oraz niezależnej sceny muzycznej i artystycznej.

Współcześni artyści zaczęli tłumnie sprowadzać się do Belleville stosunkowo niedawno, w latach 80-tych. Tanie czynsze, dużo przestrzeni w opustoszałych fabrykach i warsztatach, jak również czarujący charakter lokalnych wąskich uliczek z ich małymi kamieniczkami i klimatem małego miasteczka – to wszystko przyciągnęło paryską awangardę. Od tego czasu dzielnica stała się prawdziwym centrum paryskiej bohemy, z licznymi studiami i warsztatami rozsianymi po zacisznych uliczkach i zaułkach. Puste fabryki przekształcono w squaty dla artystów, z których największy i najbardziej znany to ‘La Forge’ (nazywany też ‘La Kommune’).

Te właśnie wielkie squaty, jak i mniejsze indywidualne atelier, można było odwiedzić w ostatni weekend podczas Drzwi Otwartych Atelier Artystów z Belleville (o imprezie wspominałam tutaj). W sumie można było zajrzeć do 130 atelier, gdzie swoje prace wystawiało ponad 250 artystów. Żałuję, że dotarłam do Belleville dopiero w poniedziałek, bo nie było szans, żeby zobaczyć nawet ćwiartkę tego, co było do obejrzenia. Atmosfera jednak była rewelacyjna – malarze, rzeźbiarze i fotograficy (łącznie z zagranicznymi gośćmi) zapraszali do swoich atelier, opowiadali o swojej pracy (spędziłam miłe pół godziny przy kawie z bardzo interesującą fotografką o polskich korzeniach) – do tego projekcje filmów, happeningi, koncerty, na które niestety w tym roku nie udało mi się już załapać. To, co uderza w Belleville to przede wszystkim autentyczność całej imprezy – to nie jest przedstawienie dla turystów, ale okazja, by poczuć na własnej skórze prawdziwy i wciąż żywy klimat awangardowego, artystycznego Paryża. Dla mnie impreza ta z pewnością będzie corocznym punktem obowiązkowym w kalendarzu – a jeśli ktoś z was znajdzie się tutaj w połowie maja, to naprawdę gorąco polecam! (Informacje o programie po francusku i angielsku znajdziecie pod adresem www.artistes-atelier-belleville.org.)

Więcej fotek z mojej wizyty w atelier w Belleville możecie obejrzeć tutaj.

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski ekspresowy – z prezentem!
2. Kalendarz paryski nieco alternatywny
3. Sztuka ulicy w piątej dzielnicy