Najpierw impreza, która już się zaczęła, czyli Biennale de Belleville. Osobiście do Belleville i odbywających się tam artystycznych imprez mam słabość, to dla mnie jeden z bastionów alternatywnego Paryża. Gdybym była studentką prawdopodobnie nie ruszałabym się na krok z tamtejszych modnie obskurnych barów, siedząc na betonowej podłodze i wsłuchując się w odjechaną muzykę serwowaną na żywo przez dwudziestelotnie bożyszcza. No cóż, studentką już nie jestem, ale to nie broni mi od czasu do czasu do Belleville zajrzeć. Postaram się wpaść tam na pewno przed 28 października, kiedy to kończy się bellevillskie biennale sztuki współczesnej (impreza zaczęła się wczoraj). Do sztuki współczesnej osobiście mam tak zwany stosunek ambiwalentny – i między innymi dlatego lubię na takie przeglądowe imprezy prezentujące art contemporain chodzić (wystawy indywidualne to zawsze duże ryzyko jeśli się nie zna artysty). A w Belleville przegląd będzie niezły (tutaj program) – plus jak zwykle towarzyszące takim imprezom happeningi, performance, wykłady i debaty. Oraz oczywiście dużo graffiti i street art’u – w końcu to specjalność tej dzielnicy! Więcej o imprezie przeczytacie tutaj.

Zakładając, że nie spędziliście lata na bezludnej wyspie lub w klasztorze tybetańskich mnichów, na pewno słyszeliście o ostatnich wybrykach Monsieur Sarkozy’ego i związanych z nimi kontrowersjami. W świetle propozycji odbierania obywatelstwa „niegrzecznym” Francuzom obcego pochodzenia oraz masowej deportacji Romów, następna impreza, o której napiszę, robi się jeszcze bardziej na czasie. Koncert Rock Sans Papiers (mianem sans papiers określa się we Francji nielegalnych imigrantów) szykowany na przyszłą sobotę, 18 września na stadionie Bercy ma zwrócić uwagę na problemy jakie spotykają ludzi „bez papierów” oraz ich rodziny (przy okazji przypomne, że do tej kategorii kwalifikują się też między innymi oczekujący na decyzję o azylu politycznym uchodźcy). By zademonstrować swoją solidarność z sans papiers na scenie pojawi się plejada gwiazd – zarówno pochodzenia francuskiego jak i o imigranckich korzeniach – oraz takie autorytety jak chociażby Jane Birkin. Bilety w cenie 29 €, więcej informacji o koncercie tutaj. A ci, którzy nie mogą uczestniczyć w imprezie, ale chcieliby się zsolidaryzować z jego beneficjentami, mogą to zrobić wirtualnie, podpisując apel o sprawiedliwe traktowanie „bezpapierowych” i ich rodzin.

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski ekspresowy – z prezentem!
2. Kalendarz paryski (od 26.09 do 03.10)
3. Gdzie naprawdę mieszkają paryscy artyści?

Po pierwsze i przede wszystkim Portes Ouvertes Ateliers d’Artistes de Belleville od jutra, 28 maja do poniedziałku, 31 maja. Artyści ze współczesnej dzielnicy paryskiej bohemy otwierają swoje pracownie dla ciekawskich pasjonatów sztuki – moją relację z zeszłorocznej edycji imprezy znajdziecie tutaj, więcej o tegorocznych Drzwiach Otwartych przeczytacie na stronie artystów z Belleville. W tym roku impreza odbywa się pod bardzo intrygującym hasłem „La fragilité de l’escargot” (kruchość ślimaka). Inspiracją do wyboru tematu miał być trwający właśnie Międzynarodowy Rok Różnorodności Biologicznej oraz Europejski Rok Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym – bardzo ciekawa jestem, jak paryscy artyści alternatywni poradzą sobie z tym jakże szlachetnym i zaangażowanym motywem przewodnim! W ten weekend w Belleville ponad 250 twórców zaprasza na wystawy, koncerty, projekcje filmów, pokazy street art i happeningi – szczegółowy program Drzwi Otwartych ściągnięcie tutaj. Gorąco polecam wizytę w Belleville! (A jeśli któraś z zaprzyjaźnionych paryskich blogowiczek się w ten weekend na imprezę wybiera, to z niecierpliwością czekam na recenzję! ;-))

Druga impreza trochę z innej bajki, choć w sumie obydwie możnaby podciągnąć pod etykietkę urban art. Choć M6 Mobile Mega Jump przemówi prawdopodobnie do mniejszej grupy czytelników, ale na pewno przyciągnie miłośników rolek i innych sportów miejskich. W ten weekend pod Wieżą Eiffla Taïg Khris, mistrz rolek w wydaniu ekstremalnym, będzie próbował pobić rekord świata w skoku na rolkach, deskorolce i BMX-ie (okazuje się, że to jedna kategoria) – zeskakując spektakularnie (mam nadzieję, że nie zbyt spektakularnie ;-)) z pierwszego poziomu paryskiej Żelaznej Damy, czyli – bagatela – z wysokości 40 metrów! W związku z tym przez cały weekend na Polach Marsowych odbywać się będzie festiwal sportowy – darmowe pokazy, lekcje i konkursy dla amatorów. Jeśli więc ktoś zastanawiał się ostatnio dlaczego paryska Wieża Eiifla dorobiła się w tym tygodniu swoistego języczka – voila, oto macie odpowiedź, to rampa dla mistrza rolek! Szczegóły na temat imprezy znajdziecie tutaj.

No i na koniec obiecany prezent (jak się rzadko pisze, to trzeba potem uciekać się do przekupstwa, by nie stracić czytelników ;-)). Prezent wprawdzie nie ode mnie, ale od mojej ulubionej „dziewczyńskiej” paryskiej strony MyLittleParis.com – choć samo dzielenie się linkiem do tej strony, to jak zdradzenie sekretu, znajdziecie tam bowiem niesamowite oferty (głównie w kategorii zakupy, moda i uroda). Tym razem rozdawane są specjalne zaproszenia na ventes privées, czyli wyprzedaże zamknięte w butikach paryskich projektantów. Tutaj znajdziecie linki do „bilecików” uprawniających do bardzo atrakcyjnych zniżek u takich marek jak Les Petites, Comptoir des Cotonniers, Scarlet Roos, See by Chloe, American Retro i kilku innych. Radzę się pośpieszyć z drukowaniem zaproszeń, bo większość wyprzedaży trwa tylko parę dni i kończy się właśnie w ten weekend. Udanych zakupów!

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski nieco alternatywny
2. Gdzie naprawdę mieszkają paryscy artyści?
3. Kalendarz paryski (od 30.05 do 06.06) – z prezentem!

Fakt faktem, że „dwudziestka” to trochę taki paryski odpowiednik londyńskiego East Endu – nie tylko ze względu na położenie geograficzne, ale również ten sam proletariacko-imigrancki klimat, robotnicze, niezamożne i czasem mało atrakcyjne osiedla (choć nie tak niebezpieczne i zaniedbane jak niektóre londyńskie dzielnice, chociażby Hackney!), a jednocześnie rosnący w siłę kultowy status pewnych okolic, masę klubów i knajp przyciągających awangardową młodzież oraz niezwykle aktywną społeczność niezależnych artystów. W anglojęzycznych przewodnikach dwudziestka określana jest często jako „up and coming”, co w zależności od stopnia cynizmu tłumacza możnaby przetłumaczyć jako „prężnie rozwijająca się i obiecująca” lub „zaniedbana i trochę niebezpieczna, ale modna wśród tych, którzy chcą być na czasie” ;-)

Turystę wybierającego się do dwudziestej dzielnicy Paryża powinny zainteresować trzy miejsca: kosmopolityczne i artystyczne Belleville, malownicze Ménilmontant oraz słynny, przepiękny Cmentarz Pere Lachaise. (Ten ostatni należy zresztą moim zdaniem do tych miejsc, które w Paryżu zobaczyć trzeba bezsprzecznie, nawet podczas szybkiej weekendowej wizyty.)

O Belleville pisałam już trochę w kontekście licznych artystycznych pracowni i squatów tam się znajdujących. Ta kosmopolityczna dzielnica stała się ostatnimi laty paryską mekką dla wszystkich z niezależną duszą – mówi się czasem, że Belleville to ostatni bastion starego, autentycznego Paryża, cokolwiek ów „autentyzm” ma oznaczać (fakt jednak, że miejsce w większości ominęła wielka haussmanowska przebudowa Paryża w połowie XIX wieku, w rezultacie czego tutejsze uliczki zachowały oryginalny, małomiasteczkowy charakter).

Ménilmontant to tętniąca życiem dzielnica sąsiadująca z Belleville, usytuowana na wzgórzu, z którego rozciąga się widok na panoramę Paryża (na zdjęciu poniżej w tle Centrum Pompidou). Okolica popularna nie tylko wśród miejscowych, ale też twórców filmów i piosenek, i to nie tylko francuskich (tu między innymi kręcono scenę pościgu w Mini w „Tożsamości Bourna”).

Ostatnio wielokulturowe Belleville i okolice, gdzie mieszkają po sąsiedzku imigranci z Afryki i Azji oraz artystyczna bohema dzisiejszego Paryża, zaczęło przyciągać coraz więcej przedstawicieli specyficznego paryskiego szczepu „bobo” (skrót od „bourgeoise-bohème”), wykształconych profesjonalistów z pełnym portfelem, którzy nie chcąc wpaść w pułapkę burżuazyjnego komformizmu, szukają wszystkiego, co świadczyłoby o ich artystyczej, cygańskiej i zaangażowanej duszy. Ich przybycie w te okolice oznacza, że coraz częściej w zestawach miejsc, gdzie „wypada bywać” pojawiają się lokale usytuowane w dwudziestej dzielnicy – również te bardzo eksluzywne, jak na przykład ostatni paryski snobizm, restauracja grillowa na tarasie szykownego hotelu Mama Shelter, która trafiła na szczyt większości rankingów najbardziej „trendy” paryskich miejsc tego lata. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że ta moda na „dwudziestkę” nie wyprze miejsc niezależnych i autentycznie artystycznych i że studenci w swoich piwnicznych klubach muzycznych, jak i artyści w squatowych pracowniach nie zostaną wyparci przez rosnące ceny oznajmiające nadejście ery „bobo”…

Słynny cmentarz La Pere Lachaise usytuowany jest mniej więcej pośrodku drogi między Menilmontant a znajdującym się na południowym krańcu „dwudziestki” prawdziwie wielkomiejskim Placem Nation. Ten największy, najbardziej znany i moim zdaniem zdecydowanie najpiękniejszy cmentarz Paryża, założony został na początku XIX wieku i od tego czasu wyrósł na prawdziwą nekropolię, miasto umarłych, w którym swoje miejsce spoczynku znalazło wiele z najznakomitszych postaci ostatnich dwóch stuleci. Pere Lachaise to obecnie miejsce międzynarodowych pielgrzymek – młodzi Amerykanie zdecydowanym krokiem pędzą na grób Jima Morissona, polskie wycieczki składają kwiaty pod nagrobkowym pomnikiem Chopina, geje i romantycznie usposobione kobiety składają pocałunki na grobie Oscara Wilde’a, zakochani wzdychają nad szczątkami tragicznych średniowiecznych kochanków, Abelarda i Heloizy – niemal każdy ma tu swojego bohatera. Są i tacy, którzy nie przychodzą tu po to, by zaliczać z mapą (bo bez niej nie da rady!) konkretne groby sławnych ludzi, ale po prostu by pospacerować w zadumie po alejach cmentarza lub poczytać w spokoju książkę na ławce na szczycie wzgórza. Istnieje też wiele tajemniczych kultów i legend związanych z tym miejscem – Pere Lachaise zasługuje na osobny, niesztampowy wpis, i zobowiązuję się, że prędzej czy później taki wpis się na tym blogu pojawi. Tymczasem zostawiam was z kilkoma zdjęciami z tych 43 hektarów pełnych przeszłości Paryża.

Powiązane wpisy:

1. Gdzie naprawdę mieszkają paryscy artyści?
2. Katakumby, czyli co się kryje w podziemiach Paryża
3. Spacer przez paryskie arrondissements (Intro)

Prawdziwi artyści jednak (jeszcze!) się z Paryża nie wyprowadzili, wielu z nich przeniosło natomiast swoje warsztaty na obrzeża miasta, do wielokulturowej, niezbyt drogiej (jak na paryskie realia) dzielnicy Belleville w 20-tym arrondissement. Belleville, niezależna wioska przyłączona do Paryża dopiero pod koniec XIX wieku, historycznie zyskała swoją renomę jako typowa dzielnica proletariatu i imigrantów. Ten, kto oglądał „Niczego nie żałuję„, filmową biografię Edith Piath, być może pamięta sceny z biednych i niezbyt bezpiecznych wtedy ulic Belleville, na których artystka urodziła się i spędziła dzieciństwo. Dzisiaj dzielnica znana jest głównie ze swojej różnorodności kulturowej oraz niezależnej sceny muzycznej i artystycznej.

Współcześni artyści zaczęli tłumnie sprowadzać się do Belleville stosunkowo niedawno, w latach 80-tych. Tanie czynsze, dużo przestrzeni w opustoszałych fabrykach i warsztatach, jak również czarujący charakter lokalnych wąskich uliczek z ich małymi kamieniczkami i klimatem małego miasteczka – to wszystko przyciągnęło paryską awangardę. Od tego czasu dzielnica stała się prawdziwym centrum paryskiej bohemy, z licznymi studiami i warsztatami rozsianymi po zacisznych uliczkach i zaułkach. Puste fabryki przekształcono w squaty dla artystów, z których największy i najbardziej znany to ‘La Forge’ (nazywany też ‘La Kommune’).

Te właśnie wielkie squaty, jak i mniejsze indywidualne atelier, można było odwiedzić w ostatni weekend podczas Drzwi Otwartych Atelier Artystów z Belleville (o imprezie wspominałam tutaj). W sumie można było zajrzeć do 130 atelier, gdzie swoje prace wystawiało ponad 250 artystów. Żałuję, że dotarłam do Belleville dopiero w poniedziałek, bo nie było szans, żeby zobaczyć nawet ćwiartkę tego, co było do obejrzenia. Atmosfera jednak była rewelacyjna – malarze, rzeźbiarze i fotograficy (łącznie z zagranicznymi gośćmi) zapraszali do swoich atelier, opowiadali o swojej pracy (spędziłam miłe pół godziny przy kawie z bardzo interesującą fotografką o polskich korzeniach) – do tego projekcje filmów, happeningi, koncerty, na które niestety w tym roku nie udało mi się już załapać. To, co uderza w Belleville to przede wszystkim autentyczność całej imprezy – to nie jest przedstawienie dla turystów, ale okazja, by poczuć na własnej skórze prawdziwy i wciąż żywy klimat awangardowego, artystycznego Paryża. Dla mnie impreza ta z pewnością będzie corocznym punktem obowiązkowym w kalendarzu – a jeśli ktoś z was znajdzie się tutaj w połowie maja, to naprawdę gorąco polecam! (Informacje o programie po francusku i angielsku znajdziecie pod adresem www.artistes-atelier-belleville.org.)

Więcej fotek z mojej wizyty w atelier w Belleville możecie obejrzeć tutaj.

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski ekspresowy – z prezentem!
2. Kalendarz paryski nieco alternatywny
3. Sztuka ulicy w piątej dzielnicy

Sobota, 9 maja – Drzwi Otwarte w Operze Garnier.
W sobotę w ramach akcji „Tous à Opera” (tłum. „wszyscy do opery”) zabytkowy gmach opery otworzy (za darmo!) swoje drzwi dla wszystkich, którzy chcieliby zajrzeć poza monumentalną fasadę budynku, bez konieczności kupowania biletu na spektakl. Między 9.00 a 13.00 wstęp wolny do wszystkich publicznych zakątków Opery, łącznie z Bibliothèque Musée.
Adres: Palais Garnier – Opera National de Paris, Place de l’Opera, 75009. Metro: Opera.

Festival Jazz à Saint-Germain-des-Prés – od 10 do 25 maja
W ramach 9-tej edycji tego festiwalu, obok szeregu płatnych wydarzeń i koncertów (szczegóły i rezerwacja biletów TUTAJ), będzie też można posłuchać darmowych koncertów akustycznych m.in. kobiecego „Jazz au féminin” na Placu Saint-Germain-des-Prés (niedziela, 10 maja od 12.30) oraz serii koncertów młodych talentów jazzowych w klubie Sunset Jazz Club (od 14 do 16 maja od 18.00 oraz w niedzielę, 17 maja od 16.00).
Więcej na informacji na oficjalnej stronie festiwalu: www.festivaljazzsaintgermainparis.com

Drzwi Otwarte Atelier Artystów z Belleville – 15 do 18 maja
To już 20-sta edycja Portes ouvertes des ateliers d’artistes de Belleville, kultowego wydarzenia artystycznego dla miłośników sztuki niezależnej. Ponad 250 artystów z multikulturowej dzielnicy Belleville otwiera swoje studia dla szerokiej publiczności, która ma też możliwość zakupu dzieł sztuki z pierwszej ręki. Specyficzny, wyluzowany klimat wielokulturowego tygla Belleville, a do tego instalacje artystyczne, muzyka, performance, pokazy filmowe, bal maskowy i koncert „La Forge” w sobotę, 15 maja w proteście przeciw planom zamknięcia niezależnego studia/squatu artystów przy rue Ramponneau.
Od 15 do 18 maja, godziny otwarcia 14.00 do 21.00. Adres: Galerie des AAB, rue de la Mare, 75020 Paris. Metro: Couronnes lub Jourdain. Więcej informacji TUTAJ

Sobota, 16 maja – „Nuit des Musees” (Noc Muzeów)
Wydarzenie nie do przegapienia – kilkanaście największych muzeów paryskich oferuje darmowy wstęp w godzinach wieczornych (od 18.00 do 24.00). Luwr, Carnavalet, Muzeum Historii Naturalnej, Palais de la Decouverte, Muzeum Picassa, Centrum Pompidou i wiele innych do nocnego zwiedzenia przy akompaniamencie koncertów i specjalnych wydarzeń zaplanowanych specjalnie na tę jedną noc – muzealny „Paris by Night”.
Więcej na stronie www.nuitdesmusees.culture.fr. Listę uczestniczących instytucji wraz z programem specjalnych wydarzeń planowanych na ten wieczór znajdziecie TUTAJ.

Powiązane wpisy:

1. Kalendarz paryski (od 16.05 do 23.05)
2. Kalendarz paryski (od 06.06 do 13.06)
3. Kalendarz paryski (od 12.06 do 20.06)