Wiadomość, że Francja wystawiła jako swoją reprezentantkę w tegorocznej edycji tego widowiska Patricię Kaas, jakby nie było gwiazdę pierwszego kalibru, dosłownie wbiła mnie w krzesło… Podczas kilkuletniego pobytu w UK przyzwyczaiłam się, że Eurowizji nie traktuje się poważnie. Transmisję telewizyjną komentuje tam komik Terry Wogan, a jego sarkastyczne uwagi nie oszczędzają nikogo (moja narodowa duma kazała mi się obrażać na niego za każdym razem, kiedy rok w rok parodiował wystrojonego w garnitur Macieja Orłosia oddającego z poważną miną polskie głosy: „u-hm, we’ve got a serious business here”). Wielka Brytania wysyła swoich reprezentantów trochę jak ofiary na pożarcie smoka, bo wiadomo jest, że będą oni potem przedmiotem żartów.

Z takim nastawieniem niewątpliwie kontrastuje podejście Francji, która traktuje chyba konkurs bardzo poważnie, skoro zdecydowała się wysłać na ten pojedynek debiutantów i drugorzędnych artystów estradowych, Patricię Kaas, z jej ponad dwudziestoletnią karierą, międzynarodową sławą i ugruntowaną pozycją w czołówce chanson française. Dla mnie wygląda to na desperacki gest kraju z ambicjami, który ostatni raz wygrał Eurowizję w 1977. Sama Patricia przyznała, że traktuje udział w konkursie jako wyzwanie, swego rodzaju zawody olimpijskie – wróciła jednak bez medalu… Eurowizja to Eurowizja i wygrał jak zwykle nieznany nikomu debiutant, a mistrzyni piosenki francuskiej musiała zadowolić się 8 miejscem.

Tutaj wczorajszy występ Patricii Kaas (nie oglądałam na żywo, ale klip raczej nie powala):

A na koniec Patricia sprzed ponad 15 lat z cudownie francuską piosenką „Mon mec a moi”:

Powiązane wpisy:

1. Piosenka na niedzielę: Noir Desir „Le vent nous portera”
2. Piosenka na niedzielę – Ebony Bones „The Muzik”
3. Piosenka na niedzielę: Abd Al Malik „Gibraltar”

Sam utwór pochodzi z ostatniej płyty paryskiego piosenkarza i kompozytora zatytułowanej „Sexuality”. Album wyprodukowany został przy współpracy z muzykami z Daft Punk, a wypromowany przez sprytnych speców od marketingu, którzy przyznali wyłączne prawo do przedpremierowej sprzedaży płyty kultowej marce odzieżowej American Apparel, co bez wątpienia przyczyniło się do wzrostu popularności Sébastiena Telliera wśród wielkomiejskich „cool kids” i nadało mu status muzyka, którego „wypada” słuchać. Sam Tellier natomiast wystawiony został jako reprezentant Francji w ubiegłorocznym konkursie Eurowizji, gdzie wraz z atrakcyjnym chórkiem brodatych jak on panien zaśpiewał swój przebój „Divine”.

Abstrahując jednak od całej tej promocyjnej machiny wokół wokalisty, moim zdaniem zarówno poniższy teledysk, jak i sama nastrojowa, minimalistyczno-elektroniczna piosenka o tytułowej miłości i przemocy, zdecydowanie warte są poznania:

Powiązane wpisy:

1. Piosenka na niedzielę: Patricia Kaas „Mon mec a moi”
2. Piosenka na niedzielę – Florent Marchet „Rio Baril”
3. Piosenka na niedzielę: Abd Al Malik „Gibraltar”